شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥

گفتار علامه

كه مىتوان دعوى قطع در روايت هر يك كرد ، ومحمد بن إسماعيل خود از اجله

ثقات است ، وشيعه بر جلالت قدر وعظمت شأن أو متفق اند ، والبتة نقل چون

اوئى از كسى دليل اعتماد است .

از صالح كه مروى عنه أو است ، وصالح بن عقبه - بضم عين وسكون قاف -

ابن قيس بن سمعان - بفتح سين مهملة - نجاشي در رجال خود وى را ذكر

كرده وگفته :

" قيل : انه روى عن أبي عبد الله عليه السلام " وذكر نجاشي چنانچه در محل

خودش تحقيق كرده أيم دليل اماميت است ، چه اين كتاب را در تعداد أسماء

مصنفين شيعه نوشته ، وهم ملتزم شده كه هر كه قدحى داشته باشد خواه در ترجمه

خودش وخواه در جاى ديگر متعرض شود ، وچون متعرض نشده معلوم مىشود

كه أو سالم از مذمت بوده ، واين نوع مدحي براي أو خواهد بود .

واز اين جهت شيخ فاضل تقى الدين حسن بن داود رحمه الله در بسيارى

از جاها كه چنين است نسبت مدح به نجاشي مىدهد ، وبي خبران اعتراض

مىكنند كه در كلام أو چنين چيزى نيست ، وتفاصيل اين مطالب را صنا ديد صناعت

در محل خود نوشته‌اند ، واين بي بضاعت در حاشية رجال نجاشي مواضع اين

استفادات را به إشارات وافيه بيان اجمالي كرده أم .

وشيخ در ( فهرست ) أو را ذكر كرده وگفته : " له كتاب " واين خود نيز

شهادت بر استقامت مذهب است ، چه شيخ نيز ملتزم به ذكر علماى اماميه است

مگر آنجاها كه تصريح به خلاف كند ، واثبات كتاب نيز خالى از مدحي نيست ،

وعلامه در حق أو فرموده : " كذب غال لا يلتفت اليه " ومحققين اين فن مثل

محقق مجلسي أول ، وأستاذ أعظم چنين استفاده كرده اند كه اين قدح از ابن

غضايرى است ، چه غالب در حال ( خلاصه ) اينست كه در جرح وتعديل متابعت