شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤١٧

اكرام مردم ببركت سيد الشهداء عليه السلام

بلده مقدسه باشد ، وبالجملة اين احتمال قوتى دارد ، وبر فرض منع مىگوئيم

حكم دائر مدار عنوان حاير نيست بلكه ذكر حاير از قبيل عنوان خاص موافق

است با عام ، وأصلا تنافى ندارد ، وظهور خبر علي بن مهزيار مقدم است ،

واصالة عدم جواز اتمام در سفر به اين عموم منقطع است ، پس اقتصار بر قدر

متيقن وجهي ندارد ، وأقوى جواز اتمام است در جميع بلد كربلا ، چنانچه

صريح نراقى ثاني ، ومحكى محقق در كتاب ( سفر ) ويحيى بن سعيد است ، ودر

عبارت ( كامل الزيارة ) ومنقول از سيد واسكافى محتمل است كه تعبير به مشاهد

كرده اند ، وتحقيق اين مسألة بيرون حوصله اين مقام است ، وهمين قدر بعنوان

استطراد مرقوم افتاد ، وتعيين مراتب احتياط تا برسد به بيست ذراع حول قبر

مقدس بعد از مراجعه آنچه گذشت محل حاجت نيست ، والله العالم به حقايق احكامه .

مطلب دوم

در اكرام ما است به سيد الشهداء ، اين هم بر سه قسم است :

أول اكرام بنعم وجود است ، چه هر چه به هر كه رسد از بركت آن جناب

است .

دوم اكرام با سلام وايمان وعلم وايقان است كه هر جدولى كه از كمال در

حياض قلوب أهل يقين جارى است منشعب از بحر فضل أو است .

سوم خصوصياتى كه از براي مؤمنين با آن جناب است مثل ثواب گريه ،

وثواب مرثيه وثواب ابكاء وثواب زيارة ، واستجابت دعا تحت قبه ، وبودن

شفاء در تربت مقدسه كه بعضي از آنها از بركت آن وجود مقدس بالخصوص به

شيعيان مىرسد ، وتفصيل اين نعمتها در كتب مفصله به تفاريق مذكور است ، وبعد

از التفات به اجمال آنچه ما ذكر كرديم حاجت بتطويل بيان نيست .