شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٦

اين دو خبر ضعيف هستند

كتاب ( المزار ) سمعت ممن رآه فقال هو تخليط ، وعلامه در حق وى فرموده

" ضعيف غال ليس بشئ ، له كتاب في الزيارات يدل على خبث عظيم ، ومذهب

متهافت ، وكان من كذابة أهل البصرة - كفايت مىكرد ، وهر دو روايت در اين

راوي مشترك اند ، واز اينجا معلوم شد كه اين دو روايت قابل احتجاج نيست ،

اگر چه ظاهر عبارت جواهر اين است كه وهن آن ها را منحصر در عدم عمل

علماء دانسته با اينكه امر به عكس است ، ومجلسي عليه الرحمة كه حكم به اعتبار

سند اين روايت كرده خالى از اشكالى نيست ، واجماعات متواترة نقل شده

بلكه اجماع محصل قائم است بر حرمت طين ، واگر تواتر اخبار وقيام اجماع بر

جواز استشفاى بطين قبر سيد الشهداء نبود البتة به حكم عمومات حرمت طين محكوم

به حرمت بوده ، وما بر سبيل تنزل جواب اين دو خبر را تقرير مىكنيم ومىگوئيم :

أما روايت محمد بن مسلم كه دلالتى بر مدعى ندارد ، چه مىشود مراد از

قبر آباء قبر سيد الشهداء عليه السلام باشد ، ومستأنس بمجارى استعمالات عرب مستوحش

از اين توجيه نيست ، با اينكه صريح آن روايت مزج با آب است ، ومانعى در

أو نيست ، پس استشهاد به أو براي تعميم مدعى وقعى ندارد اگر چه در ( وسائل )

و ( جواهر ) واقع است .

اما روايت أبو حمزه ثمالى كه تعرض خصوص اكل در أو نشده ، ومتضمن

غير از وجود شفا نيست ، ومضايقه از آن نيست كه حمل واستصحاب آنها موجب

شفاء وبركت باشد بلكه ريختن آنها در آب وآشاميدن بر وجهي كه صدق اكل

طين نكند ، چه آثار واقعيه أو بزوال صدق اسم عرفى زايل نخواهد شد ، واين

مجملى است بغايت قريب ، وبسيار وجيه ، لهذا محدث مجلسي ومحقق نراقى

وجز ايشان أو را اختيار فرموده اند ودر ( جواهر ) فرموده مىتوان كه اين خبر را

بنابر جواز اكل تراب مطلقا حمل كرد بر حكم به حل اكل تراب قبور مقدسه