شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٨٧

كرامتي بزرگ از قرآن

با اينكه صد اشرفى زر سرخ تقديم داشته بود ، مبرد با وى گفت : با كمال حاجت

ونهايت فاقت چرا قبول نكردى ؟ وى در جواب گفت اين كتاب سيصد وچند

آية از كتاب خداوند دارد ، وشايسته نمىدانم كه كافران را بر كتاب خداى مسلط

نمايم ، خلاصه سخن اينكه مازنى به حضرت واثق شتافت ، واز اعراب شعر مورد

سؤال شد ، تعيين نصب كرد كسى با وى مناقشه كرد ، ومازنى گفت اين عبارت

بمنزله آنست كه بگوئى " ضربك زيدا ظلم " وظفر براي مازنى اتفاق افتاد ،

واثق امر كرد تا هزار دينار زر سرخ به وى دادند ، ودر اين واقعه كرامتي ظاهره

براي قرآن است ، وبتأمل أو معلوم مىشود كه در أزمنة سابقه تا چه پايه رغبت

در علم وأدب داشتند كه به جهت تحصيل اعراب يك لفظ چه اندازه رنج وتعب

مىكشيدند ، وقيمت يك كلمه هزار دينار زر عيار بود ، ولى در اين زمان چنان

است كه هزار مسألة معضله از علوم متفرقة را بيك دينار نمىخرند والله المستعان .

لي أهل عصر كان الله صورهم * من طينة الجهل فيها ماء انكار

فالمستجير بهم إذ جل حادثه * كالمستجير من الرمضاء بالنار ( 1 )

وخفاجى گمان كرده كه طرف معارضه مازنى در مجلس واثق يعقوب بن

السكيت بوده ، اين بغايت بعيد است ، چه مازنى وابن السكيت هر دو از ثقات

عدول أصحاب ما هستند ، ودر آن زمان با غلبه تقيه ، وقلة شيعه خلاف بين اين

دو عالم متدين وتضييع يكديگر در مجلس خليفه راست نيايد .

وحريرى در حكايت اين قصه چند اشتباه كرده :

يكى اينكه شعر را ظلوم روايت كرده ، وصحيح اين است كه ظليم است

چنانچه ما روايت كرديم ، چه اين از جمله غزلي است كه تشبيب بظليمة مكناة

بأم عمران زوجه عبد الله بن مطيع گفته ، ونام أو را ترخيم نموده ، وثقات أهل

( 1 ) ديوان المؤلف ص 169 .