شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٥

لعن بر عمر بن عبد العزيز

كرده ، وكلام وى را حكايت مىكند ، واين بنده نخواستم در اين كتاب اسم شريف

أو را در اين مقام دعوى باطل ببرم - در لعن خصوص أو توقف كرده ، واين

وجهي ندارد ، بلكه لعن أو از أوضح واضحات وأوجب واجبات است ، چه

معصيتي بالاتر از غصب خلافت وادعاى امامت - كه أو كرد ، ودر حال زندگى

ومردگى تحمل اين وزر عظيم را نمود - نيست ، وضررى بر أمت بيش از منع

أئمة حق ( حق أئمة ظ ) از امر ونهى نيست ، واگر احسانى كرد به جهت مصانعه

وملك دارى بود ، والحق أهل سنت مدح خوبى از أو كردند كه مىگويند عمر ثاني

بود ( 1 ) وما هم همين نحو أو را وصف مىكنيم ، وهمين اعتقاد را در حق أو

داريم ، وأو عدل تقديرى را از عمر به ارث برده بود ، چه مادر أو دختر عاصم

ابن عمر بن الخطاب بوده ، بلى سيره ظاهريه أو از ساير بنى أمية امتيازى تمام

داشت .

وكلام حضرت باقر عليه السلام اگر نسبت صحيح باشد محمول بر اين معنى

است ، چه فرمود عمر نجيب بني أمية است يعنى بالإضافة به اين طايفه

نجابتى دارد ، اگر چه في نفسه نانجيب ترين خلق خدا است ، وهمين

است قضية معروفه اعدلا بنى مروان يعنى اين دو نفر نسبت به ساير بني أمية

عادل بودند ، اگر چه خود نسبت به عدول أهل حق ظالم باشند ، وچگونه

مىشود عمر بن عبد العزيز رضاى حضرت فاطمه را طالب باشد ، وحق خلافت

را تفويض به حضرت باقر كه امام واجب الاطاعه بود ، ومعجزات وكرامات

وعلوم وى روى زمين را فرا گرفته بود ، وچشم وگوش ودهان ودست

دشمن را مملو مىداشت ، ومعاصر وى بود ننمايد ، ذلك هو الخسران المبين .

ودر أصل عاصم بن حميد مناط - كه نسخه أو بعنايت حق جل ذكره نزد


( 1 ) ابن أبي الحديد : 15 / 265 .