شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٤٣

وليد با ابن عايشه مغنى . . .

وليد با ابن عايشه مغنى . . .

ملعونه را پدر بر پدر ياد كرد ، واستعاده نمود ، وابن عايشه أجابت كرد تا

به خودش رسيد ، وگفت بجان من باز بخوان باز خواند حالت طرب در وى اثر

كرد ، ودر روى ابن عايشه بيفتاد ويكايك اعضاى أو را بوسه زدن گرفت تا

بمذاكير أو رسيد وخم شد كه أو را ببوسد ، ابن عايشه رانهاى خود را فرآهم آورد

وأو را مستور كرد ، وليد گفت والله دست برنمىدارم تا نبوسم ، پس حشفه أو را بوسيد

آنگاه مستانه فرياد زد وا طرباه وا طرباه ولباس خود را يكسره از بر بگرفت ، وبر

ابن عايشه بيفكند ، وخود عريان ومجرد به ايستاد تا لباس جديد براي أو آوردند ،

وامر كرد كه هزار دينار زر سرخ براي ابن عايشه بياورند ، واسترى فرمان داد تا

آوردند ، وابن عايشه را سوار كرد ، وگفت بايد با استر بر بساط من مشى كنى

كه آتشى پاينده در جگر من افروختى ، آنگاه مسعودى مىگويد ابن عايشه اين

شعر را بر يزيد پدر وليد هم بخواند ووى را بطرب آورد ، وگويند أو ملحد شد در

طرب خود ، وكفر گفت وبساقى گفت ما را به آسمان چهارم شراب در ده ووليد اين

طرب را به ارث از پدر برده ( 1 ) ( مراجعه شود به صفحه 452 ) .

تمام شد كلام أو .

هم در ( مروج الذهب ) و ( كامل ) مبرد است كه وليد سوء عقيدت خود را

افشا كرده ، وأين شعر را بخواند :

تلعب بالخلافة هاشمي * بلا وحى اتاه ولا كتاب

فقل الله يمنعني طعامي * وقل لله يمنعني شرابي ( 2 )

وانا استغفر الله من حكاية شعره وكتابة كفره ، ووليد اين كفر مخصوص را از

يزيد روايت مىكند ، ووى از أبو سفيان چنانچه انشاء الله من بعد اشاره به كلمات

( 1 ) مروج الذهب 3 / 215 ط دار الهجرة إيران . ( 2 ) مروج الذهب 3 / 216 ط دار الهجرة إيران .