شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٣

خواهر معاوية موى خود را نمايان ميكند در حضور زياد و . . .

وبه معاونت مغيرة بن شعبة كه رأس نفاق ومعدن نصب بود زياد را فريفت وأو را

ادعاء كرد ، وبرادر خود قرار داد وزياد به حب دنيا وميل جاه اقرار به حرام زادگى

كرد ، واخوت معاوية وبنوت أبو سفيان را به خود پسنديد ، وابوبكره برادر مادرى

أو قسم ياد كرد ديگر با أو مكالمه نكند چه زناى سميه را ثابت كرد ، ونسبت

أو را نيز مقدوح ساخت ، وچون رأى هر دو طرف مستقر شود ، جويرية خواهر

خود را معاوية فرستاد نزد زياد وموى خود را نمود وگفت تو برادر منى چنان كه

أبو مريم خبر داد مرا ، آنگاه در مسجد محضرى كردند ، ومعاوية بر فراز منبر

نشست وزياد را يك پله فروتر نشاند ، آنگاه أبو مريم سلولى كه أولا خمارى

بود در طائف ، وآخرا از أصحاب معاوية شد ، برخواست وأداء شهادت كرد ،

وگفت گواهى مىدهم كه أبو سفيان در طائف نزد ما آمد ومن خمارى بودم در

جاهليت ، وگفت زانيه براي من بيار ، نزديك أو آمدم وگفتم زانيه جز سميه

جاريه حارث بن كلده نيافتم ، گفت بياور أو را با قذارت وبد بوئى كه دارد ،

زياد گفت آرام باشد أبو مريم كه تو را بشهادت خواستند نه براي شتم ، أبو مريم

گفت اگر از من عفو مىكردند واين شهادت نمى طلبيدند نيكوتر بود براي من ،

ولى من شهادت ندادم جز به آنچه معاينه كردم ، وسوگند با خداى ديدم كه أبو سفيان

آستين پيراهن سميه را گرفت ودر را بست ، ومن متحيرانه نشسته بودم ، هنوز

مكثى نكرده بودم كه بيرون آمد وپيشانى خود را مسح مىكرد ، گفتم هان اى

أبو سفيان چگونه بود ؟ گفت مثل أو نديدم اگر استرخاى پستان وگند دهان نداشت .

وبه روايت ( كامل ) " فخرجت من عنده وان اسكتيها لتقطرن منيا " واگر فضايح

اعداى أهل بيت نبود نقل اين فقره نمىكردم ، ولى چون چنين است ترجمه ترجمه هم

مىكنم ، أبو مريم گفت سميه مادر زياد از پيش أبو سفيان بيرون آمد ، واز أطراف

فرج أو منى متقاطر بود ، وگويا متبنى در حق أو گفته است :