شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٥

اشكال در اين باب وجواب سيد نعمت الله الجزائري ، ونقد مؤلف

اجتراء بر آن فعل كرد خود را عرضه دو عقاب كرده وظلمي نيست .

دوم اينكه اين عقاب از قبيل اقتصاص حق است ، چه أعداء ايشان چون منع

از مراتب ايشان كردند وايشان از خوف پنهان شدند جهل فاش شد واحتياج بارزاق

معنوية وحسيه ، پس ايشان از هر لاعنى حقي غصب كردند وعذاب بإزاء

اوست .

سيم اينكه هر محب ايشان چون بشنود آنچه أعداء ايشان كردند متألم شود

ودلش سوخته آيد از اندوه ، وآن عذاب در مقابل اين تأثر وألم است ، اين است

محاذى عبارات سيد .

واين اشكال وجواب بغايت غريب است ، ونمىدانم چگونه اعتراض را

قوى شمرده ، چه اين معنى شايسته تعرض علما نيست ، وأهل نظر نبايد اين گونه

حرفهاى واهى را متعرض شوند ، وجواب دهند ، مگر اينكه بر طريقه أصحاب

حديث كه سيد مذكور از ايشان است قوتى داشته باشد ، چه ايشان را عادت بر

تعاطى مشكلات وحل معضلات نيست ، واگر نه جنابش اشاره به اين سخن كرده بود

ابدا نمى نوشتم .

وحاصل سخن اين بنده آنكه آنچه منافى عدل است آنست كه عقاب كار كسى

راجع به ديگرى شود ، چنانچه در قرآن مجيد است " ولا تزر وازرة وزر أخرى "

( 164 / 6 ) .

ولى اگر كسى در مادة مستحق براي لعن وعقاب دعا كند ، واز خدا بخواهد

كه عذاب أو زياد شود وخداى به جهت استحقاق آن مدعو عليه عذاب أو را زياد

كند عين عدل ورعايت حال مظلومين است ، واز اينجا معلوم مىشود كه جوابهاى

مذكور هيج يك ربطى بسؤال ندارد خاصه أول كه عين اشكال بر أو متوجه

است ، چنانچه متأمل بصير مىداند ، وأصل اين اشكال در خبر معروف " ان الميت