شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٠

تفسير " حلت بفناءك وأناخت برحلك "

ندارد ، ومؤيد اين وجه است فقره زيارة جابر كه " المنيخة بقبر أبي عبد الله " ( 1 )

گفته است .

وبنابر اين مراد از " رحل " و " فناء " همان قبر وحائر است ، كه شيخ

مفيد رضي الله عنه در ( ارشاد ) مىفرمايد كه ما شك نداريم كه أصحاب آن جناب

از حائر بيرون نيستند ، اگر چه خصوصيات قبور آنها را ندانيم ، وقبر حضرت

عباس عليه السلام اگر چه دور است ولى داخل در فنا ورحل سيد الشهداء است ، وتواند

بود كه مراد همان حلول جسماني در أيام حيوة باشد كه در رحل آن حضرت نازل

شدند وبه ساحت أو بار انداختند ، واين معنى با ظاهر رحل وفنا انسب وأقرب

است ، وعبارت زيارة اقبال شاهد اين احتمال مىشود ، چه ظاهر عطف جهاد وشراء

تأخر وقوع أو از حلول واناخه است .

ديگر - آنكه به اعتبار همان نفس أرواح مقدسه باشد اگر چه وصف به حلول

واناخه بنابراين خالى از بعدى نيست ، چه اين أوصاف ظهورى در حالات جسم دارند ،

هر چند به حسب وضع لغت اختصاص معلوم نيست .

سوم - آنكه مراد از فنا ورحل حظيرة قدس ، ومحل قرب ، ومحفل ملكوت ،

كه بزم انس آن جناب است باشد ، چه البتة وبلا شك أصحاب در درجه آن جنابند ،

ونزديك به مقام آن حضرت ، ودر نواحي وحواشي منزل آن امام عالي مقام

جاى دارند ، چنانچه از اخبار متكاثره معلوم مىشود كه فرمودند " شيعتنا معنا وفي

درجتنا في الجنة " ( 2 ) .

وبنابراين أرواح همان نفس أرواح است ، به اعتبار مصاحبت أبدان مثاليه


( 1 ) زيارة أربعين بحار الأنوار : 101 / 330 . ( 2 ) ريان پسر شبيب از حضرت رضا نقل مىكند . . . امالى صدوق مجلس 27 رقم ( 5 ) عيون أخبار الرضا ج 1 / 299 ، بحار الأنوار 44 / 286 رقم ( 23 ) .