شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

( السلام عليك وعلى الأرواح التي حلت بفناءك وأناخت برحلك ) تفسير وشرح " أرواح "

وأدله چند عقلية دليل كرده اند .

وعلامه مجلسي در ( سماء عالم ) اظهار تردد كرده وفرموده : " فما يحكم به

بعضهم من تكفير القائل بالتجرد افراط وتحكم ، كيف وقد قال به جماعة من علماء الإمامية

ونحايرهم " - انتهى .

بالجملة مسألة نظري وبه غايت مشكل است ، اگر چه بحمدالله حل عقال اين

اشكال بر طريق نظر واستدلال براي اين بي بضاعت ممكن است ، ولى خوض در

تحقيق اين نوع مباحث أولا محل اهتمام نيست ، وثانيا خارج از قانون اين

شرح است .

وگاه روح را به معنى جسم با روح استعمال مىكنند بعلاقه حال ومحل يا

ملابست ، چنانچه عرب فعلا مىگويند : شال روحه ، يا مىگويند جرح روحه ،

ودر عراق وحجاز اين استعمال متعارف است ، وخود شنيده أم ، ونظير أو در

فارسي در لسان عموم مردم متعارف است كه مىگويند جانش را پوشيد يا جانش

زخم شده ، واين علاقه‌اى است صحيح واستعمالى است فصيح ومنزل بر اين است

عبارت دعاى ندبه " وعرجت بروحه إلى السماء " ( 1 ) چه ضرورت قائم است بر

( 1 ) بنابر نسخه مصباحى كه مرحوم مجلسي در ( زاد المعاد ) از آن نقل كرده ، وظاهرا تصحيفى در أو شده است ، واما نسخه عالم رباني حاج ميرزا حسين نوري در كتاب ( تحية الزائر ) از ( مزار قديم ) ، و ( مزار شيخ محمد بن المشهدي ) و ( مصباح الزائر ) سيد " عرجت به " نقل شده است ودليل بر تصحيف بودن نسخه " عرجت بروحه " دو جمله " وسخرت له البراق " و " عرجت به إلى سماءك " است ، چون بالا رفتن روح براق لازم ندارد ، ودر جمله أول مىفرمايد : براق را مسخر أو قرار دادى ، ودر جمله دوم مىفرمايد : خود حضرت را بالا بردى .