مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٩٣

2 - وقتيه وعدديه

عادت ترك كرده قضا نمايد .

( مسأله 482 ) : هر گاه سه روز يا بيشتر از أيام عادت وچند روز پيش از آن

را با نشانه هاى حيض خون ببيند وروى هم از ده روز تجاوز نكند همه حيض

است ، واگر از ده روز بيشتر شود بايد روزهاى عادت وچند روز پيش از آن تا ده

روز را حيض ، وروزهاى أول را استحاضة قرار دهد .

( مسأله 483 ) : اگر چند روز پيش از أيام عادت با سه روز يا بيشتر از أيام

عادت را بدون نشانه حيض خون ببيند ، أيام عادت ودو روز پيش از آن حيض

است ، ولى بايد أيام عادت وچند روز پيش از آن تا مقدار ده روز را احتياط كند ،

واگر مقدارى از روزهاى عادت را با چند روز پس از آن خون ببيند وروى هم از

ده روز بيشتر نشود همه حيض است ، وچنانچه بيشتر شود بايد روزهائى كه در

عادت خون ديده با چند روز پس از آن تا مقدار عادتش را حيض وبقيه را

استحاضة قرار دهد .

( مسأله 484 ) : اگر پس از آن كه سه روز يا بيشتر خون ديد پاك شود

ودوباره به فاصله كمتر از ده روز خون ببيند كه مجموعا از ده روز بيشتر شود ، مثلا

پنج روز خون ببيند وپنج روز پاك شود ودوباره پنج روز خون ببيند ، هر يك از

دو خون كه تمام يا سه روز ويا بيشتر از آن همزمان با روزهاى عادت بوده يا

نشانه هاى حيض داشته حيض ، وخون ديگر استحاضة است .

( مسأله 485 ) : چنانچه دست كم سه روز از خون أول ومقدارى از خون

دوم در روزهاى عادت باشد ، ومجموع آنها با پاكى وسط از ده روز نگذرد ، همه

را حيض وروزهاى قبل وبعد عادت را استحاضة قرار دهد ، هر چند احتياط آن

است كه در آنها ونيز در پاكى وسط بين وظايف حائض ومستحاضة جمع كند .

وچنانچه خون أول كمتر از سه روز باشد نيز احتياط واجب جمع بين وظايف

حائض ومستحاضة است .

( مسأله 486 ) : زنى كه عادت وقتيه وعدديه دارد ، اگر در وقت عادت خون

نبيند ولى در غير آن وقت چه پيش از آن چه پس از آن به شماره روزهاى