مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٦١

مسائل شك در وضو

مسائل شك در وضو

به دست مىماند واز رسيدن آب به پوست جلوگيرى نمىكند ، ولى اگر شك دارد

كه با بودن آنها آب به بدن مىرسد يا نه ، بايد آنها را بر طرف كند .

( مسأله 297 ) : اگر پيش از وضو مىدانست كه در برخى اعضاى وضو

مانعى از رسيدن آب هست ، ولى پس از وضو شك كند كه هنگام وضو آب را به

آنجا رسانده يا نه ، چنانچه احتمال بدهد كه در حال وضو متوجه بوده ، وضوى أو

صحيح است .

( مسأله 298 ) : اگر در برخى اعضاى وضو مانعى هست كه گاهى آب خود

به خود زير آن مىرسد وگاهى نمىرسد ، وپس از وضو شك كند كه آب زير آن

رسيده يا نه ، چنانچه بداند هنگام وضو متوجه رسيدن آب به زير آن نبوده ، احتياط

واجب آن است كه دوباره وضو بگيرد .

( مسأله 299 ) : اگر پس از وضو چيزى كه مانع رسيدن آب است در اعضاى

وضو ببيند ، ونداند هنگام وضو بوده يا بعد پيدا شده ، وضوى أو صحيح است . ولى

اگر بداند كه در وقت وضو متوجه آن مانع نبوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره

وضو بگيرد .

( مسأله 300 ) : اگر پس از وضو شك كند چيزى كه مانع رسيدن آب است

در اعضاى وضو بوده يا نه ، چنانچه احتمال مىدهد كه در حال وضو متوجه بوده

وضو صحيح است .

مسائل شك در وضو

( مسأله 301 ) : كسى كه در كارهاى وضو وشرايط آن مانند پاك بودن آب

وغصبى نبودن آن زياد شك مىكند ، چنانچه به حد وسوسه برسد نبايد به شك

خود اعتنا كند .

( مسأله 302 ) : كسى كه وضو داشته اگر شك كند وضويش باطل شده يا نه ،

بنا بگذارد كه وضوى أو باقي است ، ولى اگر پس از بول استبراء نكرده ووضو

گرفته باشد وپس از وضو رطوبتى از أو بيرون آيد كه نداند بول است يا چيز