مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٦٠

شرايط صحت وضو

ضرر داشته ، ولى ضرر به حدى كه شرعا حرام است نبوده ، وضوى أو صحيح

است ، وبنابر احتياط تيمم هم بنمايد ، ودر اين صورت هر گاه ضرر بر طرف شد

دوباره وضو بگيرد .

( مسأله 291 ) : اگر رساندن آب به صورت ودستها به مقدار كمي كه وضو با

آن صحيح است ضرر ندارد وبيشتر از آن ضرر دارد ، بايد با همان مقدار وضو

بگيرد .

شرط سيزدهم : نبودن مانع رسيدن آب در اعضاى وضو .

( مسأله 292 ) : اگر شك دارد چيزى كه به اعضاى وضو چسبيده از رسيدن

آب جلوگيرى مىكند يا نه بايد آن را بر طرف كند ، يا آب را به زير آن برساند .

( مسأله 293 ) : اگر زير ناخن به طور متعارف چرك باشد وضو اشكال

ندارد ، ولى اگر ناخن كوتاه شود بايد براي وضو چرك بر طرف شود . ونيز اگر

ناخن بيشتر از معمول بلند باشد ، بايد چرك زير مقدارى كه از معمول بلند تر است

بر طرف شود .

( مسأله 294 ) : اگر در پوست صورت ودستها وجلو سر وروى پاها به

سبب سوختن يا چيز ديگر برآمدگى پديد آيد ( تأول بزند ) ، شستن ومسح روى آن

كافى است ، وچنانچه سوراخ شود رساندن آب به زير پوست لازم نيست ، بلكه

اگر پوست يك قسمت آن كنده شود ، لازم نيست آب را به زير قسمتى كه كنده

نشده برساند ، ولى چنانچه پوستى كه كنده شده گاهى به بدن مىچسبد وگاهى

بلند مىشود ، بايد آن را قطع كند يا آب را به زير آن برساند .

( مسأله 295 ) : اگر انسان شك كند كه به اعضاى وضوى أو چيزى چسبيده

يا نه ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا باشد ، مانند اين كه پس از گلكارى شك

كند گل به دست أو چسبيده يا نه ، بايد كاوش كند يا به قدرى دست بمالد كه

اطمينان پيدا كند كه اگر بوده بر طرف شده يا آب به زير آن رسيده است .

( مسأله 296 ) : چركى كه در اعضاى وضو هست ولى مانع رسيدن آب به

بدن نيست اشكال ندارد ، وهم چنين است سفيدى كه پس از گچكارى ومانند آن