مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٤٧

12 - سنگ استنجاء

سوم : انسان ببيند آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى است استعمال مىكند ،

مانند اين كه ببيند با آن لباس نماز مىخواند .

چهارم : احتمال برود كه آن مسلمان بداند شرط كارى كه با آن چيز انجام

مىدهد پاكى است ، پس اگر مثلا نداند كه بايد لباس نمازگزار پاك باشد ، وبا

لباسى كه نجس شده نماز بخواند ، نمىتوان آن لباس را پاك دانست .

پنجم : انسان احتمال دهد آن مسلمان چيزى را كه نجس شده آب كشيده است ،

پس اگر يقين دارد كه آب نكشيده ، نبايد آن چيز را پاك بداند ، ونيز اگر نجس

وپاك در نظر آن مسلمان فرق ندارد ، پاك دانستن آن چيز محل اشكال است .

ششم : آن كه آن مسلمان بالغ باشد .

اين مسأله از فروع حمل فعل مسلم بر صحت است ، نه از جهت مطهر بودن

غيبت ، ويا راهى براي اثبات طهارت متنجس است .

وخلاصه شروط : علم أو به نجاست ووجوب اجتناب ; ومتهم نبودنش در

عمل است .

( مسأله 227 ) : اگر يقين كند چيزى كه نجس بوده پاك شده است ، يا دو

عادل خبر دهند پاك شده ، آن چيز پاك است ، وهم چنين است اگر كسى كه چيز

نجس در اختيار أو است ومتهم وبي مبالات نيست ، بگويد آن چيز پاك شده ; يا

مسلمانى چيز نجسى كه در تصرف أو است را آب كشيده باشد ، اگر چه معلوم نباشد

درست آب كشيده يا نه .

( مسأله 228 ) : كسى كه وكيل شده لباسى را آب بكشد ، اگر بگويد آب

كشيدم وبه گفته أو اطمينان شود آن لباس پاك است .

( مسأله 229 ) : انسان وسواسى كه در آب كشيدن چيز نجس يقين پيدا

نمىكند ، چنانچه به طور متعارف چيزى را تطهير نمايد مىتواند به گمان اكتفا كند .

( مسأله 230 ) : خونى كه داخل ذبيحه پس از كشتن شرعي آن باقي مىماند ،

وخون به مقدار متعارف خارج شده باشد پاك است ولى خوردن آن حرام

مىباشد ، چنانچه در مسأله ( 96 ) گذشت .