مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٤٦١

شرايط سر بريدن شرعي حيوان

كند ، يا نداند قبله كدام سمت است ، يا نتواند حيوان را رو به قبله كند ، اشكال ندارد .

واحتياط واجب آن است كه ذبح كننده حيوان نيز رو به قبله باشد .

چهارم : گفتن نام خدا به نيت سر بريدن ، هنگامى كه مىخواهد سر حيوان

را ببرد يا كارد به گلويش بگذارد ، وهمين قدر كه بگويد بسم الله كافى است ،

واگر بي قصد سر بريدن نام خدا را ببرد ، آن حيوان پاك نمىشود وگوشت آن هم

حرام است ، ونيز اگر از روى ندانستن حكم نام خدا را نبرد ، ولى اگر فراموش

كند ونام خدا را نبرد اشكال ندارد . ودر هر صورت هر وقت يادش آمد نام خدا

را ببرد .

پنجم : حركت كردن حيوان پس از سر بريدن ، گرچه مثلا چشم يا دم خود

را حركت دهد ، يا پاى خود را به زمين زند ، واين حكم در صورتي است

كه زنده بودن آن حيوان در حال ذبح مشكوك باشد ، وگر نه لازم نيست ،

ونيز احتياط واجب آن است كه به اندازه معمول آن حيوان خون از بدنش

بيرون آيد .

ششم : جدا نكردن سر حيوان پيش از در آمدن روح بنابر احتياط لازم در غير

پرندگان ، بلكه در پرندگان هم ، ونيز نكندن پوست آن ، ولى اگر غفلت كرد يا به

سبب تيزى چاقو سر جدا شد اشكالى ندارد ، وذبيحه حلال است . وهم چنين بنابر

احتياط نخاع حيوان را عمدى قطع نكند ، وبيرون هم نياورد .

هفتم : آن كه كشتن از مذبح باشد ، وحرام است كارد را در پشت گردن فرو برده

به جلو بياورند ، واگر چنين كنند احتياط لازم اجتناب از گوشت آن است .

هشتم : آن كه وقتي ذبح نمود ، كارد را به آخر نرساند ، چه آن كه حرام است ،

وبنابر احتياط لازم بايد از گوشت آن اجتناب كرد .

( مسأله 2517 ) : گوشتهائى كه از بلاد كفر مىآورند وتذكيه شرعي آنها

ثابت نشده ، محكوم به نجاست وخوردن آنها حرام است ، وخريد وفروش آنها

نيز جايز نمىباشد ، ونوشته يا گفته اشخاص غير موثق ومجهول الحال اعتبار

شرعي ندارد .