مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

12 - سنگ استنجاء

11 - استبراء حيوان نجاستخوار

( مسأله 224 ) : بول ومدفوع حيواني كه به خوردن مدفوع انسان وبنابر

وجهي عذره نجس هر حيوان حرام گوشتى عادت كرده به طورى كه آن را

نجاستخوار مىنامند نجس است ، وبراي پاك شدنش بايد استبراء شود ، يعنى تا

مدتي نگذارند نجاست بخورد وغذاى پاك يا متنجس - غير عذره - به آن بدهند

كه پس از آن مدتي ديگر به آن نجاستخوار نگويند . وبنابر احتياط واجب بايد

شتر نجاستخوار را چهل روز ، وگاو را سى روز ، وگوسفند را ده روز ، ومرغابى

را هفت يا پنج روز ، ومرغ خانگى را سه روز ، از خوردن نجاست جلوگيرى

كنند . واگر پس از اين مدت باز هم نجاستخوار ناميده مىشود بايد تا زماني كه

پس از آن ديگر نجاستخوار به آن نگويند آنها را از خوردن نجاست جلوگيرى

نمايند .

12 - سنگ استنجاء

( مسأله 225 ) : مخرج مدفوع را مىتوان با سنگ يا كلوخ يا پارچه تطهير

كرد وپس از زايل شدن عين نجاست ، با رعايت شرايط ديگرى كه در احكام

تخلى ( مسأله هاى 67 تا 69 ) گفته شد ، مخرج مدفوع پاك مىگردد .

( مسأله 226 ) : جمعى از فقها فرموده اند : اگر بدن يا لباس مسلمان يا چيز

ديگرى كه مانند ظرف وفرش در اختيار أو است ، نجس شود ، وآن مسلمان مدتي

كه براي تطهير آن چيز كافى است غايب شود ودوباره باز گردد ، بدن يا لباس أو -

با رعايت شرايطى كه مىآيد - براي ديگران محكوم به طهارت است ، هر چند علم

به تطهير آن نداشته باشند :

أول : آن مسلمان چيزى را كه بدن يا لباسش را نجس كرده ، نجس بداند ، پس

اگر مثلا لباسش با رطوبت به بدن كافر يا به عرق جنب از حرام رسيده وآن را

نجس نداند ، پس از غائب شدن أو نمىشود آن لباس را پاك دانست .

دوم : بداند بدن يا لباسش به چيز نجس رسيده است .