مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٧

احكام لقطه ومالي كه انسان آن را پيدا مى كند

بين برود ، يا ديگرى آن را بردارد ، كسى كه آن را پيدا كرده ضامن است .

( مسأله 2501 ) : هر گاه مال يافته شده با ماندن فاسد شود ، بايد با اجازه حاكم

شرع يا وكيل أو در صورت امكان ، قيمت آن را معين كند وبفروشد ، وپولش را

نگهدارد واگر صاحب آن پيدا نشد از طرف أو صدقه بدهد .

( مسأله 2502 ) : اگر چيزى را كه پيدا كرده هنگام وضو گرفتن ونماز خواندن

همراه أو باشد ، چنانچه قصدش اين باشد كه صاحب آن را پيدا كند بي شبهه اشكال

ندارد ، وگر نه حكم مغصوب را دارد .

( مسأله 2503 ) : اگر كفش شخصي را ببرند وكفش ديگرى بجاى آن

بگذارند ، چنانچه بداند كفشى كه مانده است مال كسى است كه كفش أو را برده ،

ورضايت دارد كه كفشش را بجاى كفشى كه برده بردارد ، مىتواند بجاى كفش

خودش بردارد ، وهم چنين است اگر بداند كه كفش أو را به طور ناحق وظلم برده

است ، ولى در اين فرض بايد قيمت آن از كفش خودش بيشتر نباشد وگر نه حكم

مجهول المالك نسبت به زيادى قيمت جارى است ، ودر غير اين دو صورت حكم

مجهول المالك بر آن كفش جارى مىشود .

( مسأله 2504 ) : اگر مالي كه در دست شخص است مجهول المالك ( صاحب

آن نامعلوم ) باشد ، وگمشده بر آن مال صدق نكند ، لازم است صاحب آن را

جستجو كند ، وپس از نا اميدى از يافتن صاحبش آن را به فقرا صدقه بدهد ،

وأحوط اين است كه با اجازه حاكم شرع صدقه بدهد ، واگر در آينده صاحبش پيدا

شود ضمانى ندارد .