مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٥

زنانى كه ازدواج با آنان حرام است

ومرد وزن يا يكى از آنان بدانند كه عده زن تمام نشده ، وبدانند عقد كردن

زن در عده حرام است ; آن زن بر أو حرام ابدى مىشود هر چند نزديكى نكرده

باشند .

( مسأله 2330 ) : اگر زنى را كه در عده ديگرى است براي خود عقد كند ،

ونمىدانسته كه آن زن در عده است يا نمىدانسته كه عقد زن در عده حرام است ،

وبا أو نزديكى نمايد ; آن زن بر أو حرام ابدى مىشود .

( مسأله 2331 ) : اگر شخص بداند زنى شوهر دارد وازدواج با أو حرام

است وبا أو ازدواج كند ، بايد از أو جدا شود ، ودر آينده هم نبايد أو را براي خود

عقد كند ، وهم چنين است اگر نداند كه آن زن شوهر دارد ولى پس از ازدواج با أو

نزديكى كرده باشد .

( مسأله 2332 ) : زن شوهردارى كه زنا كرده بر مرد زنا كننده - بنابر احتياط

لازم - حرام ابدى مىشود ، ولى بر شوهر خود حرام نمىشود ، وچنانچه توبه نكند

وبر عمل خود باقي باشد ، بهتر است كه شوهر أو را طلاق دهد ولى بايد مهرش

را بدهد .

( مسأله 2333 ) : زن طلاق داده شده وزنى كه متعه بوده وشوهرش مدت أو

را بخشيده يا مدتش تمام شده ، چنانچه پس از مدتي شوهر كند سپس شك كند

كه هنگام عقد شوهر دوم عده شوهر أول تمام بوده يا نه ، به شك اعتنا نكند .

( مسأله 2334 ) : مادر وخواهر ودختر شخصي كه لواط داده بر لواط كننده

- چه بالغ بوده چه غير بالغ - حرام است ، ولى اگر گمان كند كه دخول شده ، يا

شك كند كه دخول شده يا نه ، بر أو حرام نمىشوند .

( مسأله 2335 ) : اگر با مادر يا خواهر يا دختر شخصي ازدواج نمايد ، وپس

از ازدواج ودخول به همسر با آن شخص لواط كند ، آنها بر أو حرام نمىشوند ،

مگر آن كه پس از عقد وپيش از دخول لواط كند ، يا آن ازدواج به طلاق يا مانند

آن به هم بخورد ، ولواط كننده بخواهد دوباره با آنها ازدواج كند كه احتياط لازم

است كه با آنها ازدواج نكند .