مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٦

شرايط كساني كه مستحق زكاتند

شرايط كساني كه مستحق زكاتند

خود را بپردازد ، هر چند فقير نباشد زكات دهنده مىتواند طلبش را بابت زكات

حساب كند .

( مسأله 1875 ) : مسافري كه خرجى أو تمام شده ، يا مركبش از كار افتاده ،

چنانچه سفرش سفر معصيت نباشد ونتواند با قرض كردن يا فروختن چيزى خود

را به مقصد برساند ، گرچه در وطن خود فقير نباشد ، مىتواند زكات بگيرد ; ولى اگر

بتواند در جاى ديگر با قرض كردن يا فروختن چيزى هزينه سفر خود را فرآهم

كند ، تنها به اندازه اى كه به آنجا برسد مىتواند زكات بگيرد .

( مسأله 1876 ) : مسافري كه در سفر درمانده شده وزكات گرفته پس از

رسيدن به وطنش ، اگر چيزى از زكات زياد آمده باشد ، بايد آن را به حاكم شرع

بدهد وبگويد آن چيز زكات است .

شرايط كساني كه مستحق زكاتند

( مسأله 1877 ) : كسى كه زكات مىگيرد بايد شيعه دوازده امامي باشد مگر

زكاتى كه به عنوان تأليف قلب به كافر داده مىشود ويا آزاد كردن بردگانى كه در

شدت اند ; ولى در زمان غيبت ، زكات به غير مصرف شيعه دوازده امامي نرسد .

واگر مكلف ، كسى را شيعه بداند وبه أو زكات بدهد ، سپس معلوم شود شيعه نبوده

بايد دوباره زكات بدهد .

( مسأله 1878 ) : اگر طفل يا ديوانه اى از شيعه فقير باشد ، شخص مىتواند به

ولى أو زكات بدهد ، به قصد اين كه آنچه مىدهد ملك طفل يا ديوانه باشد .

( مسأله 1879 ) : اگر به ولى طفل وديوانه دسترسى ندارد ، مىتواند خودش يا

به وسيله يك نفر امين زكات را به مصرف طفل يا ديوانه برساند - واحتياط

مستحب آن است كه از حاكم شرع يا نائب أو اجازه بگيرند - ، وبايد موقعى كه

زكات به مصرف آنان مىرسد نيت زكات كند .

( مسأله 1880 ) : به فقيرى كه گدائى را كسب خود قرار نداده مىتوان زكات

داد ، ولى به كسى كه زكات را در معصيت مصرف مىكند نبايد زكات داد .