مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٠

روزه هاى مستحب

روزه هاى مستحب

شود حرام است .

( مسأله 1690 ) : اگر فرزند بي اجازه پدر روزه مستحبى بگيرد ، ودر بين روز

پدر ويا مادر از روزه آن روز أو را نهى كنند ، چنانچه مخالفتشان سبب اذيت آنها

شود بايد افطار نمايد ، بلكه با امر آنها به افطار ، بنابر احتياط افطار كند .

( مسأله 1691 ) : كسى كه مىداند روزه براي أو ضرر ندارد ، گرچه پزشك

بگويد ضرر دارد ، بايد روزه بگيرد ، وكسى كه يقين يا گمان دارد كه روزه برايش

ضرر دارد ، هر چند پزشك بگويد ضرر ندارد ، بايد روزه نگيرد ، واگر روزه بگيرد

صحيح نيست ، مگر آن كه با قصد قربت روزه بگيرد ومعلوم شود ضرر نداشته ، كه

حكم به بطلان محل اشكال است .

( مسأله 1692 ) : كسى كه احتمال مىدهد كه روزه برايش ضرر دارد واز آن

احتمال ، ترس برايش پيدا شود ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا باشد ، نبايد

روزه بگيرد ، واگر روزه بگيرد صحيح نيست .

( مسأله 1693 ) : كسى كه عقيدة داشت كه روزه براي أو ضرر ندارد ، اگر روزه

بگيرد وپس از مغرب بفهمد روزه برايش ضرر داشته - هر چند ضرر به مرتبه اى

نباشد كه دانسته وعمدى اقدام به آن حرام است - بنابر احتياط واجب بايد قضاى

آن را بگيرد .

( مسأله 1694 ) : روزه روز عاشورا مكروه است ، ونيز روزه أيام تشريق

( سيزدهم وچهاردهم وپانزدهم ذي حجه ) براي كسى كه در منى باشد ، وسه روز

پس از عيد فطر ، وروزه مستحبى ميهمان بي اذن ميزبان ، وروزى كه شك دارد

روز عرفه است يا عيد قربان ، وروز عرفه براي كسى كه از دعا خواندن ضعيف

شود ، مكروه مىباشد .

روزه هاى مستحب

( مسأله 1695 ) : روزه در تمام روزهاى سال به جز روزهاى حرام ومكروه

مستحب است ، وبرخى روزها به طور خاص روزه آن مستحب گرديده كه اگر