مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٩

روزه هاى حرام ومكروه

روزه هاى حرام ومكروه

نمىشود كه شب پيش ، شب أول ماه بوده است .

( مسأله 1682 ) : اگر أول ماه براي كسى ثابت نشود وروزه نگيرد ، چنانچه

بعد ثابت شود كه شب پيش أول ماه بوده ، بايد روزه آن روز را قضا نمايد .

( مسأله 1683 ) : اگر در شهري أول ماه ثابت شود ، در شهرهاى ديگر ثابت

نمىگردد مگر آن كه در شهري كه ديده شده ، آفتاب زودتر از شهر خودش غروب

كند ، يا در أفق مساوى ويا نزديك باشند .

( مسأله 1684 ) : أول ماه به تلگراف ومانند آن ثابت نمىشود ، مگر اين كه

مستندش شهادت دو مرد عادل يا راه ديگرى كه شرعا معتبر است ، باشد .

( مسأله 1685 ) : روزى را كه نمىداند آخر رمضان است يا أول شوال ، بايد

روزه بگيرد ، ولى اگر در ميان روز فهميد كه أول شوال است بايد افطار كند .

( مسأله 1686 ) : اگر زندانى نتواند به ماه رمضان يقين كند ، بايد به گمان عمل

نمايد ، واگر گمان ندارد ، هر ما هي را كه احتمال بدهد ماه رمضان است ; روزه

بگيرد صحيح است . ولى بايد پس از گذشتن يازده ماه از ما هي كه روزه گرفته ،

دوباره يك ماه روزه بگيرد .

روزه هاى حرام ومكروه

( مسأله 1687 ) : روزه وصال ( امساك كردن با نيت در تمامى ساعات يك

شبانه روز ) وروزه عيد فطر وقربان حرام است ; ونيز روزى را كه شخص نمىداند

آخر شعبان است يا أول ماه رمضان ، اگر به نيت أول ماه رمضان روزه بگيرد ;

وهمچنين روزه نذر حرام ، وزنى كه در حال حيض يا نفاس باشد ، وروزه تمامى

روزهاى سال بدون استثناى روزهاى حرام جايز نيست .

( مسأله 1688 ) : زنى كه به سبب گرفتن روزه مستحبى حق شوهرش از بين

مىرود ، روزه اش حرام است ، واحتياط لازم است كه گرچه حق شوهر هم از بين

نرود ، بي اجازه أو روزه مستحبى نگيرد .

( مسأله 1689 ) : روزه مستحبى فرزندان ، اگر سبب اذيت پدر ومادر يا جد