مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٤

احكام روزه قضا

أول بگيرد اشكال ندارد ، ولى اگر وقت قضاى ماه رمضان آخر تنگ باشد ، احتياط

واجب آن است كه أول قضاى ماه رمضان آخر را بگيرد ، مانند اين كه پنج روز از از

رمضان آخر قضا داشته وپنج روز هم به ماه رمضان بعدى مانده است .

( مسأله 1649 ) : اگر قضاى روزه چند ماه رمضان بر أو واجب باشد بايد در

نيت تعيين كند ، وچنانچه معين نكند روزه اى را كه مىگيرد قضاى كدام ماه رمضان

است ، قضاى هيچ يك حساب نمىشود .

( مسأله 1650 ) : در قضاى روزه ماه رمضان مىتوان پيش از ظهر روزه خود

را باطل كرد ، ولى با تنگى وقت ، نمىتوان آن را باطل نمود .

( مسأله 1651 ) : اگر روزه اش قضاى روزه ميتى باشد ، احتياط مستحب آن

است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند .

( مسأله 1652 ) : اگر بر اثر مرض ، يا حيض ، يا نفاس ، روزه ماه رمضان را

نگيرد وپيش از تمام شدن ماه رمضان بميرد ، لازم نيست روزه هائى را كه نگرفته

براي أو قضا كنند .

( مسأله 1653 ) : كسى كه در ماه رمضان به سبب بيمارى روزه نگرفته ،

وبيمارى أو تا ماه رمضان بعد طول كشيده ، قضاى روزه هائى را كه نگرفته بر أو

واجب نيست ، وبايد براي هر روز يك مد - كه تقريبا ده سير است - گندم يا جو يا

نان يا خرما به فقير بدهد ، ولى اگر پس از ماه رمضان به مقدار قضاى آن روزه ها

بهبود يافت وعمدى قضا نكرد ، قضا بر أو واجب شده ، وبايد براي هر روز يك مد

طعام به فقير بدهد ، واگر پس از ماه رمضان به عذر ديگرى قضا نكرد قضا واجب

مىشود ، وبنابر احتياط واجب براي هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد .

( مسأله 1654 ) : كسى كه به عذرى غير مرض در ماه رمضان روزه نگرفته ،

وبعد از ماه رمضان عذرش ادامه داشته يا به عذر ديگرى روزه را قضا نكرده ، خواه

تصميم قضا داشته يا نه ، قضا بر أو واجب است ، وبنابر احتياط واجب بايد براي

هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ، وآنكه عمدى قضا نكرده بايد اين حكم را

عمل كند .