مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ٢٩١

جاهائى كه تنها قضاى روزه واجب است

جاهائى كه تنها قضاى روزه واجب است

خواب است جماع نمايد يك كفاره بر أو واجب مىشود ، وروزه زن صحيح است

وكفاره بر أو واجب نيست .

( مسأله 1632 ) : اگر مرد زن خود را يا زن شوهر خود را مجبور كند كه غير

جماع عمل ديگرى كه روزه را باطل مىكند انجام دهد ، بر هيچ يك از آنها كفاره

واجب نيست ، مگر آن كه اجبار أو سلب اختيار نكند كه احتياط واجب كفاره است .

( مسأله 1633 ) : كسى كه به سبب مسافرت يا بيمارى روزه نمىگيرد ،

نمىتواند زن روزه دار خود را مجبور به جماع نمايد ، واگر وى را مجبور نمايد

بنابر احتياط لازم مرد كفاره زن را بدهد .

( مسأله 1634 ) : لازم نيست كفاره را فورى انجام دهند ، ولى نبايد در آن

كوتاهى كرد .

( مسأله 1635 ) : كفاره اى كه بر كسى واجب شده وچند سال آن را انجام

نداده ، چيزى بر آن اضافه نمىشود .

( مسأله 1636 ) : كسى كه بايد براي كفاره يك روز شصت فقير را طعام بدهد ،

خواه به شصت فقير دسترسى داشته باشد يا نه ، نمىتواند به هر كدام از آنها بيش

از يك مد كه تقريبا ده سير است طعام بدهد ، يا يك فقير را بيشتر از يك مرتبه

سير كند ، وزيادى را از كفاره حساب نمايد ، ولى مىتواند براي هر يك از افراد

عائله فقير هر چند صغير باشند يك مد به آن فقير بدهد ، چنانچه مورد اطمينان

باشد كه كفاره را به آنها مىدهد يا مىخوراند .

( مسأله 1637 ) : كسى كه قضاى روزه ماه رمضان را گرفته ، اگر بعد از ظهر

عمدى مبطلى انجام دهد ، بايد به ده فقير وهر كدام يك مد كه تقريبا ده سير است ،

طعام بدهد ، واگر نمىتواند ، سه روز پى در پى روزه بگيرد .

جاهائى كه تنها قضاى روزه واجب است

( مسأله 1638 ) : در چند صورت تنها قضاى روزه بر شخص واجب است

وكفاره واجب نيست :