مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ١٧١

اذان واقامه

( مسأله 906 ) : كسى كه اذان واقامه ديگرى را شنيده باشد ، چه با أو تكرار

كرده يا نه ، چنانچه اذان گو اهليت اقتدا داشته وبين آن اذان واقامه ونمازى كه

مى خواهد بخواند زياد فاصله نشده است ، مىتواند براي نماز خود اذان واقامه

نگويد .

( مسأله 907 ) : اگر مرد اذان زن را با قصد لذت بشنود ، اذان أو ساقط

نمىشود ، بلكه اگر قصد لذت هم نداشته باشد ساقط نيست .

( مسأله 908 ) : اذان واقامه نماز جماعت را بايد مرد بگويد ، ولى در نماز

جماعت زنان اذان واقامه زن كافى است .

( مسأله 909 ) : اقامه را پس از اذان ، در حال ايستادن ، رو به قبله ، وبا

طهارت از حدث ( با وضو يا غسل يا تيمم ) بايد گفت .

( مسأله 910 ) : اگر كلمات اذان واقامه را بدون ترتيب بگويد ، مانند اين كه

حي على الفلاح را پيش از حي على الصلاة بگويد ، بايد از جائى كه ترتيب

به هم خورده دوباره بگويد .

( مسأله 911 ) : مستحب است بين اذان واقامه به دو ركعت نماز يا اندكى

نشستن ويا يك سجده بجا آوردن ويا يك قدم برداشتن وخواندن دعاهاى

مأثوره ، فاصله دهد ، واگر بين آنها بقدرى فاصله دهد كه اذانى را كه گفته اذان اين

اقامه حساب نشود ، مستحب است دوباره اذان بگويد . وبهتر است در نماز صبح به

فاصله يك سجده ودعاى آن اكتفا شود .

( مسأله 912 ) : اذان واقامه بايد به عربى صحيح گفته شود ، پس اگر به عربى

غلط بگويد ، يا به جاى حرفى حرف ديگر ، ويا مثلا ترجمه آن را به فارسي

بگويد ، صحيح نيست .

( مسأله 913 ) : اذان واقامه بايد پس از داخل شدن وقت نماز گفته شود ،

واگر فراموش كرده يا عمدى پيش از وقت بگويد باطل است .

( مسأله 914 ) : اگر پيش از گفتن اقامه شك كند كه اذان گفته يا نه ، بايد اذان

را بگويد ، ولى اگر مشغول اقامه شده وشك كند كه اذان گفته يا نه ، گفتن اذان