مسائلى از فقه شيعه ( فارسي ) — الصفحة ١٣

آب كر

موجب نجس شدن آن نمىشود .

( مسأله 20 ) : اگر عين نجس مانند بول به آبى كه بيشتر از كر است برسد

وبو يا رنگ يا طعم قسمتى از آن را تغيير دهد ، چنانچه مقدارى كه تغيير نكرده كمتر

از كر باشد تمام آب نجس مىشود ، واگر باقيمانده به مقدار كر يا بيشتر وبه هم

متصل باشد ، همان مقدار كه بو يا رنگ يا مزه نجاست گرفته نجس است .

( مسأله 21 ) : آبى كه فوران دارد ، اگر متصل به كر باشد وبا اتصال بر آب

نجس بريزد آن را پاك مىكند ، ولى اگر قطره قطره ويا قطعه قطعه روى آب نجس

بريزد آن را پاك نمىكند ، مگر آن كه با گرفتن چيزى رويش آب آن پيش از قطره

قطره شدن به آب نجس متصل شود ، وبنابر احتياط واجب آب فوران دار با آن

آب نجس مخلوط گردد .

( مسأله 22 ) : اگر چيز نجس را زير شيرى كه متصل به كر است ، وتا پايان

شستشو از كر كم نشود ، بشويند آبى كه از آن جدا مىشود اگر متصل به آب شير

باشد وبو يا رنگ يا مزه نجاست نگرفته وعين نجاست در آن نباشد پاك است .

( مسأله 23 ) : اگر مقدارى از آب كر يخ ببندد وبقيه آن به اندازه كر نباشد ،

چنانچه نجاست به آن برسد نجس مىشود ، وهر مقدار از يخ هم آب شود نجس

است .

( مسأله 24 ) : آبى كه به مقدار كر بوده است وشك كنند كه از كر كمتر

شده يا نه مانند آب كر است . وآبى كه كمتر از كر بوده وانسان شك دارد كه به

مقدار كر شده يا نه ، حكم آب كمتر از كر را دارد .

( مسأله 25 ) : كر بودن آب به يكى از سه راه ثابت مىشود :

أول : خود شخص يقين كند .

دوم : آن كه دو مرد عادل خبر دهند .

سوم : شخص مورد اطمينانى كه آب در تصرف أو است به كر بودن آن خبر

دهد ، ومساحت يا وزن آب را خودش بررسى كرده باشد ، مانند اين كه صاحب

منزل يا صاحب حمام بگويد : آب حوض كر است .