توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٣

نماز مسافر

مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز

مقدار كمي راه برود ، وقتي به جائى برسد كه ديوار شهر را نبيند واذان آن را

نشنود ، بايد نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمي راه

برود كه عرفا نگويند ، مسافر است ، بايد نماز را تمام بخواند واحتياط

مستحب آنست كه هم شكسته وهم تمام بخواند .

مسأله 1293 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، مانند نوكرى كه با

آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد

نماز را شكسته بخواند واگر نداند بنابر احتياط واجب بايد از أو بپرسد ، كه

اگر سفر أو هشت فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد .

مسأله 1294 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان

داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود وسفر

نمىكند ، بايد نماز را تمام بخواند .

مسأله 1295 - كسى كه در سفر به اختيار ديگريست ، اگر شك دارد كه

پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود يا نه بايد نماز را تمام بخواند .

ولى اگر شك أو از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براي سفر أو

پيش آيد ، چنانچه احتمال أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته

بخواند .

شرط سوم - آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از

رسيدن به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام

بخواند .

مسأله 1296 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف

شود ، چنانچه تصميم داشته باشد ، كه همانجا بماند يا بعد از ده روز

برگردد ، يا در برگشتن وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند .