توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥١

شرايط وضو

است كه أول آن را تطهير كند بعد وضو بگيرد .

مسأله 277 - اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد وبعد از وضو شك كند كه

پيش از وضو آن جا را آب كشيده يا نه ، چنانچه بداند در موقع وضو ملتفت پاك

بودن ونجس بودن آن جا نبوده وضو باطل است ، واگر مىداند ملتفت بوده ، يا

شك دارد كه ملتفت بوده يا نه ، وضو صحيح است . ودر هر صورت جايى را كه

نجس بوده بايد آب بكشد .

مسأله 278 - اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند

نمىآيد وآب براي آن ضرر ندارد ، بايد در آب كر يا جارى فرو برد وقدرى فشار

دهد كه خون بند بيايد ، بعد به دستوري كه گفته شد وضوى ارتماسى بگيرد .

شرط هفتم : آن كه وقت براي وضو ونماز كافى باشد .

مسأله 279 - هر گاه وقت بقدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا

مقدارى از آن هر چند يك ركعت آن بعد از وقت خوانده مىشود ، بايد تيمم كند ،

ولى اگر براي وضو وتيمم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد .

مسأله 280 - كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمم كند ، اگر به قصد قربت

يا براي كار مستحبى مانند خواندن قرآن وضو بگيرد صحيح است واگر فقط براي

خواندن آن نماز وضو بگيرد اگر نمىخواست نماز بخواند ، وضو نمىگرفت ،

باطل است .

شرط هشتم : آن كه به قصد قربت يعنى براي انجام فرمان خداوند عالم وضو

بگيرد ، واگر براي خنك شدن يا به قصد ديگرى وضو بگيرد باطل است .

مسأله 281 - لازم نيست نيت وضو را به زبان بگويد يا از قلب خود بگذراند

ولى بايد در تمام وضو متوجه باشد كه وضو مىگيرد ، بطورى كه اگر از أو بپرسند

چه مىكنى بگويد وضو مىگيرم .

شرط نهم : آن كه وضو را به ترتيبي كه گفته شد به جا آورد يعنى أول صورت

وبعد دست راست وبعد دست چپ را بشويد وبعد از آن سر وبعد پاها را مسح