توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٥٣

طلاق مبارات

طلاق خلع

طلاق مبارات

نزديكى از جلوى زن باشد .

( سوم ) شوهر دوم طلاقش دهد يا بميرد .

( چهارم ) عده طلاق يا عده وفات شوهر دوم تمام شود .

( پنجم ) بنابر احتياط واجب شوهر دوم بالغ باشد .

طلاق خلع

( مسأله 2537 ) طلاق زنى را كه به شوهرش مايل نيست ومهر يا مال

ديگر خود را به أو مىبخشد كه طلاقش دهد ، طلاق خلع گويند .

( مسأله 2538 ) اگر خود شوهر بخواهد صيغه طلاق را بخواند چنانچه

اسم زن مثلا فاطمه باشد پس از بذل مىگويد ( زوجتي فاطمة خالعتها على ما

بذلت ) وبنابر احتياط مستحب نيز بگويد ( هي طالق ) يعنى زنم فاطمه را در

مقابل چيزى كه بذل نموده طلاق خلع دادم ، أو رها است ودر صورتي كه زن معين

باشد بردن نامش در اينجا ودر طلاق مبارات نيز لازم نيست .

( مسأله 2539 ) اگر زنى كسى را وكيل كند كه مهر أو را به شوهرش

ببخشد وشوهر همان كس را وكيل كند كه زن را طلاق دهد ، چنانچه مثلا اسم

شوهر محمد واسم زن فاطمه باشد وكيل ، صيغه طلاق را اين طور مىخواند ( عن

موكلتي فاطمة بذلت مهرها لموكلي محمد ليخلعها عليه ) پس از آن بدون فاطمه

مىگويد ( زوجة موكلي خالعتها على ما بذلت هي طالق ) واگر زنى كسى را

وكيل كند كه غير از مهر چيز ديگرى را به شوهر أو ببخشد كه أو را طلاق دهد وكيل

بايد بجا كلمه ( مهرها ) آن چيز را بگويد مثلا صد تومان داده بايد بگويد :

( بذلت مأة تومان ) .

طلاق مبارات

( مسأله 2540 ) اگر زن وشوهر يكديگر را نخواهند وزن مالي به مرد

بدهد كه أو را طلاق دهد ، آن طلاق را مبارات گويند .