توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٨

احكام طلاق

( مسأله 2510 ) اگر زن را از خون حيض پاك بداند وطلاقش دهد بعد

معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق أو باطل است واگر أو را در

حيض بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق أو صحيح است .

( مسأله 2511 ) كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ،

اگر غائب شود مثلا مسافرت كند وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد تا مدتي كه

معمولا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند وبعد طلاق بدهد .

( مسأله 2512 ) اگر مردى كه غائب است بخواهد زن خود را طلاق دهد

چنانچه بتواند اطلاع پيدا كند كه زن أو در حال حيض يا نفاس است يا نه ، اگر چه

اطلاع أو از روى عادت حيض زن ، يا نشانه‌هاى ديگرى باشد كه در شرع معين

شده ، بايد تا مدتي كه معمولا زنها از حيض يا نفاس پاك مىشوند صبر كند .

( مسأله 2513 ) اگر با عيالش كه از خون حيض ونفاس پاك است

نزديكى كند وبخواهد طلاقش دهد ، بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند وپاك

شود ، ولى زنى را كه نه سالش تمام نشده ، يا آبستن است ، اگر بعد از نزديكى

طلاق دهند اشكال ندارد ، وهمچنين است اگر يائسه باشد . ( معناى يائسه در مسأله

441 گذشت ) .

( مسأله 2514 ) اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است

نزديكى كند ودر همان پاكى طلاقش دهد ، چنانچه بعد معلوم شود كه موقع طلاق

آبستن بوده ، بنابر احتياط واجب بايد دوباره أو را طلاق دهد .

( مسأله 2515 ) اگر با زنى كه از خون حيض ونفاس پاك است

نزديكى كند ومسافرت نمايد ، چنانچه بخواهد در سفر طلاقش دهد ، بايد به قدرى

كه زن معمولا بعد از آن پاكى خون مىبيند ودوباره پاك مىشود صبر كند .

واحتياط واجب آنست كه آن مدت كمتر از يك ماه نباشد .

( مسأله 2516 ) اگر مرد بخواهد زن خود را كه بواسطة أصل خلقت يا

مرضى حيض نمىبيند طلاق دهد ، بايد از وقتي كه با أو نزديكى كرده تا سه ماه

از جماع با أو خوددارى نمايد وبعد أو را طلاق دهد .