توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٣

مصرف زكاة

ياد گرفتن است ، مىتواند زكات بگيرد .

( مسأله 1939 ) به كسى كه قبلا فقير بوده ويا اين كه معلوم نباشد فقير

بوده يا نه ومىگويد فقيرم ، اگر چه انسان از گفته أو اطمينان پيدا نكند مىشود

زكات داد .

( مسأله 1940 ) كسى كه مىگويد فقيرم وقبلا فقير نبوده ، چنانچه از

گفته أو اطمينان پيدا نشود ، احتياط واجب آن است كه به أو زكات ندهند .

( مسأله 1941 ) كسى كه بايد زكات بدهد ، اگر از فقيرى طلبكار باشد

مىتواند طلبي را كه از أو دارد ، بابت زكات حساب كند .

( مسأله 1942 ) اگر فقير بميرد ومال أو به اندازه قرضش نباشد ، انسان

مىتواند طلبي را كه از أو دارد بابت زكات حساب كند بلكه اگر مال أو به اندازه

قرضش باشد ، وورثه قرض أو را ندهند ، يا به جهت ديگر انسان نتواند طلب خود را

بگيرد ، نيز مىتواند طلبي را كه از أو دارد ، بابت زكات حساب كند .

( مسأله 1943 ) چيزى را كه انسان بابت زكات به فقير مىدهد ، لازم

نيست به أو بگويد كه زكات است ، بلكه اگر فقير خجالت بكشد مستحب است

مال را به قصد زكات به أو داده وزكات بودنش را اظهار ننمايد .

( مسأله 1944 ) اگر به خيال اين كه كسى فقير است به أو زكات بدهد ،

بعد بفهمد فقير نبوده ، يا از روى ندانستن مسأله به كسى كه مىداند فقير نيست

زكات بدهد كافى نيست ، پس چنانچه چيزى را كه به أو داده باقي باشد بايستى از

أو بگيرد ، وبه مستحق بدهد واگر از بين رفته باشد ، پس اگر كسى كه آن چيز را

گرفته مىدانسته زكات است ، انسان مىتواند عوض آن را از أو بگيرد ، وبه مستحق

بدهد واگر نمىدانسته زكات است ، نمىتواند چيزى از أو بگيرد ، وبايد از مال خودش

عوض زكات را به مستحق بدهد .

( مسأله 1945 ) كسى كه بدهكار است ونمىتواند بدهى خود را بدهد

اگر چه مخارج سال خود را داشته باشد ، مىتواند براي دادن قرض خود زكات

بگيرد ، ولى بايد مالي را كه قرض كرده در معصيت خرج نكرده باشد .