توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٢

2 - زمين

بگذارند پاك نمىشود .

2 - زمين

( مسأله 184 ) زمين با سه شرط كف پا وته كفش را كه به راه رفتن نجس

شده پاك مىكند : ( ( أول ) ) آن كه زمين پاك باشد ( ( دوم ) ) آن كه خشك باشد

( ( سوم ) ) آن كه اگر عين نجس مثل خون وبول ، يا متنجس مثل گلى كه نجس شده

در كف پا وته كفش باشد ، بواسطة راه رفتن يا ماليدن پا به زمين بر طرف شود ونيز

زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش ومانند اينها باشد ، وبا راه رفتن روى فرش

وحصير وسبزه ، كف پا وته كفش نجس پاك نمىشود .

( مسأله 185 ) پاك شدن كف پا وته كفش نجس ، بواسطة راه رفتن

روى اسفالت وروى زمينى كه با چوب فرش شده محل اشكال است .

( مسأله 186 ) براي پاك شدن كف پا وته كفش بهتر است مقدار پانزده

ذراع دست يا بيشتر راه بروند ، اگر چه به كمتر از پانزده ذراع يا ماليدن پا به زمين

نجاست بر طرف شود .

( مسأله 187 ) لازم نيست كف پا يا ته كفش نجس تر باشد ، بلكه اگر

خشك هم باشد به راه رفتن پاك مىشود .

( مسأله 188 ) بعد از آن كه كف پا يا ته كفش نجس به راه رفتن پاك

شد ، مقدارى از أطراف آن هم كه معمولا به گل آلوده مىشود پاك مىگردد .

( مسأله 189 ) كسى كه با دست وزانو راه مىرود ، اگر كف دست يا

زانوى أو نجس شود ، پاك شدن آن با راه رفتن محل اشكال است . وهمچنين است ته

عصا ، ته پاى مصنوعى ونعل چهار پايان وچرخ اتومبيل ودرشكه ومانند اينها .

( مسأله 190 ) اگر بعد از راه رفتن ، بو يا رنگ يا ذره‌هاى كوچكى از

نجاست كه ديده نمىشود ، در كف پا يا ته كفش بماند اشكال ندارد ، اگر چه

احتياط مستحب آنست كه بقدرى راه بروند كه آنها هم بر طرف شوند .

( مسأله 191 ) توى كفش بواسطة راه رفتن پاك نمىشود . وپاك شدن

كف جوراب بواسطة راه رفتن محل اشكال است .