توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٧

5 - شك امام ومأموم

( مسأله 1198 ) اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه ، بايد به

دستور شك عمل نمايد . وكثير الشك تا وقتي يقين نكند كه به حال معمولى

مردم برگشته بايد به شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1199 ) كسى كه زياد شك مىكند ، اگر شك كند ركنى را

بجا آورده يا نه ، واعتنا نكند بعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده ، چنانچه مشغول

ركن بعد نشده بايد آن را بجا آورد ، واگر مشغول ركن بعد شده نمازش باطل است ،

مثلا اگر شك كند ركوع كرده يا نه واعتنا نكند ، چنانچه پيش از سجده دوم

يادش بيايد كه ركوع نكرده است ، بايد برگردد وركوع كند واگر در سجده دوم

يادش بيايد ، نمازش باطل است .

( مسأله 1200 ) كسى كه زياد شك مىكند اگر شك كند چيزى را كه

ركن نيست بجا آورده يا نه واعتنا نكند ، وبعد يادش بيايد كه آن را بجا نياورده

چنانچه از محل بجا آوردن آن نگذشته ، بايد آن را بجا آورد واگر از محل آن

گذشته نمازش صحيح است ، مثلا اگر شك كند كه حمد خوانده يا نه واعتنا

نكند چنانچه در قنوت يادش بيايد كه حمد نخوانده ، بايد بخواند ، واگر در ركوع

يادش بيايد ، نمازش صحيح است .

5 - شك امام ومأموم

( مسأله 1201 ) اگر امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز شك كند ،

مثلا شك كند كه سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، چنانچه مأموم يقين يا گمان

داشته باشد كه چهار ركعت خوانده ، وبه امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده

است ، امام بايد نماز را تمام كند ، وخواندن نماز احتياط لازم نيست ونيز اگر امام

يقين يا گمان داشته باشد كه چند ركعت خوانده است ، ومأموم در شماره ركعتهاى نماز شك كند ، بايد به شك خود اعتنا ننمايد .