توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٣

1 - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

شكهائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد

( مسأله 1176 ) شكهائى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است :

( أول ) شك در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته است : مثل آن كه در ركوع

شك كند حمد را خوانده يا نه . ( دوم ) شك بعد از سلام نماز . ( سوم ) شك

بعد از گذشتن وقت نماز . ( چهارم ) شك كثير الشك يعنى كسى كه زياد شك مىكند

( پنجم ) شك امام در شماره ركعتهاى نماز ، در صورتي كه مأموم شماره آنها را بداند ، وهم چنين شك مأموم در صورتي كه امام شماره ركعتهاى نماز را بداند .

( ششم ) شك در نمازهاى مستحبى ونماز احتياط .

1 - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

( مسأله 1177 ) : اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه ، مثلا شك كند كه حمد خوانده يا نه ، چنانچه مشغول

كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد شده ، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده

بجا آورد ، واگر به كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد مشغول شده ، مثلا در حال

خواندن سوره شك كند حمد خوانده يا نه به شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1178 ) اگر در بين خواندن آية شك كند كه آية پيش را خوانده

يا نه ، يا وقتي كه آخر آية را مىخواند شك كند كه أول آن را خوانده يا نه ، بايد به

شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1179 ) اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب

آن مانند ذكر وآرام بودن بدن را انجام داده يا نه ، بايد به شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1180 ) اگر در حالي كه به سجده مىرود شك كند كه ركوع

كرده يا نه ، لازم است برگشته وبايستد وركوع را به جا آورد ، واگر شك كند كه

بعد از ركوع ايستاده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند .