توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٣١

نماز مسافر

( مسأله 1293 ) كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با

آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را

شكسته بخواند ، واگر نداند ، نماز را تمام بجا آورد ، وپرسيدن لازم نيست .

( مسأله 1294 ) كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان

داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود بايد نماز را تمام

بخواند .

( مسأله 1295 ) كسى كه در سفر در اختيار ديگرى است ، اگر شك دارد كه پيش از

رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود يا نه ، بايد نماز را تمام بخواند ، ولى چنانچه

احتمال جدا شدن أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند .

شرط سوم - آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن

به چهار فرسخ از قصد خود برگردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام بخواند .

( مسأله 1296 ) اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ،

چنانچه تصميم داشته باشد كه همانجا بماند يا بعد از ده روز برگردد يا در برگشتن

وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند .

( مسأله 1297 ) اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ،

وتصميم داشته باشد كه برگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند ، اگر چه بخواهد كمتر

از ده روز در آنجا بماند .

( مسأله 1298 ) اگر براي رفتن به محلى كه هشت فرسخ است حركت كند

وبعد از رفتن مقدارى از راه ، بخواهد جاى ديگرى برود ، چنانچه از محل أولى

كه حركت كرده تا جائى كه مىخواهد برود ، هشت فرسخ باشد ، بايد نماز را

شكسته بخواند .

( مسأله 1299 ) اگر بعد از آن كه چهار فرسخ رفت مردد شود كه بقيه هشت فرسخ

را برود يا بدون اين كه ده روز در جائى بماند به محل خود برگردد ، چه در موقعى