توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٩

1 - شك در چيزيكه محل آن گذشته است

شكهائى كه نبايد به آنها اعتناء كرد

( مسأله 1176 ) شكهائى كه نبايد به آنها اعتناء كرد از اين قرار است : ( أول ) شك

در چيزى كه محل بجا آوردن آن گذشته است : مثل آن كه در ركوع شك كند كه حمد

را خوانده يا نه . ( دوم ) شك بعد از سلام نماز . ( سوم ) شك بعد از گذشتن وقت نماز .

( چهارم ) شك كثير الشك يعنى كسى كه زياد شك مىكند

( پنجم ) شك امام در شماره

ركعتهاى نماز ، در صورتي كه مأموم شماره آنها را بداند ، وهم چنين شك مأموم در

صورتي كه امام شماره ركعتهاى نماز را بداند . ( ششم ) شك در نمازهاى مستحبى

ونماز احتياط .

1 - شك در چيزى كه محل آن گذشته است

( مسأله 1177 ) اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده

يا نه ، مثلا شك كند كه حمد خوانده يا نه ، چنانچه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام

دهد نشده ، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بجا آورد ، واگر بكارى كه بايد

بعد از آن انجام دهد مشغول شده ، به شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1178 ) اگر در بين خواندن آيه‌اى شك كند كه آية پيش را خوانده يا نه

يا وقتي كه آخر آية را مىخواند شك كند كه أول آن را خوانده يا نه ، به شك خود اعتنا

نكند .

( مسأله 1179 ) اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن

مانند ذكر وآرام بودن بدن را انجام داده يا نه ، بايد به شك خود اعتنا نكند .

( مسأله 1180 ) اگر در حالي كه به سجده مىرود شك كند كه ركوع كرده يا نه ، لازم

است برگشته وبايستد وركوع را بجا آورد ، واگر شك كند كه بعد از ركوع ايستاده يا نه ،

بايد به شك خود اعتنا نكند .