توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٨

وصيت

( 2198 ) اگر وصيت كند كه بدهى أو را بدهند وبراي نماز وروزه أو أجير بگيرند

وكار مستحبى هم انجام دهند ، چنانچه وصيت نكرده باشد كه اينها را از ثلث

بدهند ، بايد بدهى أو را از أصل مال بدهند واگر چيزى زياد آمد ، ثلث آن را به

مصرف نماز وروزه وكارهاى مستحبى كه معين كرده برسانند ، ودر صورتي كه ثلث

كافى نباشد ، اگر ورثه اجازه بدهند بايد وصيت أو عملي شود واگر اجازه ندهند ،

بايد نماز را از ثلث بدهند واگر چيزى زياد آمد به مصرف كار مستحبى كه معين كرده

برسانند .

( 2199 ) اگر كسى بگويد كه ميت وصيت كرده فلان مبلغ را به من بدهند ،

چنانچه دو مرد عادل گفته أو را تصديق كنند ، يا قسم بخورد ويك مرد عادل هم

گفته أو را تصديق نمايد ، يا يك مرد ودو زن عادل يا چهار زن عادل به گفته أو

شهادت دهند ، بايد مقدارى را كه مىگويد به أو بدهند ، واگر يك زن عادل شهادت

دهد ، بايد يك چهارم چيزى را كه مطالبه مىكند به أو بدهند . واگر دو زن عادل

شهادت دهند نصف آن را واگر سه زن عادل شهادت دهند بايد سه چهارم آن را به

أو بدهند ، ونيز اگر دو مرد كافر ذمي كه در دين خود عادل باشند ومورد وثوق به

راستگوئى وعدم خيانت باشند گفته أو را تصديق كنند ، در صورتي كه ميت ناچار

بوده است كه وصيت كند ومرد وزن عادلى هم در موقع وصيت نبوده ، بايد چيزى را

كه مطالبه مىكند به أو بدهند .

( 2200 ) اگر كسى بگويد من وصى ميتم كه مال أو را به مصرفى برسانم ، يا ميت

مرا قيم بچه هاى خود قرار داده ، در صورتي كه دو مرد عادل گفته أو را تصديق

نمايند ، حرف أو را بايد قبول كرد ، وصورتهاى ديگر ، مثل شهادت يك مرد عادل با

قسم خوردن يا شهادت چند زن با يك مرد عادل يا بدون آن ، مورد تأمل است .

( 2201 ) اگر وصيت كند چيزى به شخصي بدهند وآن شخص پيش از آن كه

قبول يا رد كند بميرد ، تا وقتي ورثه أو وصيت را رد نكرده اند ، مىتوانند آن را قبول

نمايند ، ولى اين در صورتي است كه وصيت كننده از وصيت خود بر نگردد واگر نه

ورثه آن شخص حقي به آن چيز ندارند . واگر آن شخص بعد از قبول فوت كرد ، مال