توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٥

احكام قسم

ذات مقدس حق در نظر مىآيد ، مثل آن كه به " خالق " و " رازق " قسم بخورد ،

صحيح است .

4 - قسم را به زبان بياورد ، واگر بنويسد يا در قلبش آن را قصد كند ، صحيح

نيست ، ولى شخص لآل اگر با اشاره قسم بخورد ، صحيح است .

5 - عمل كردن به قسم براي أو ممكن باشد ، واگر موقعى كه قسم مىخورد

ممكن بوده ولى بعدا تا آخر وقتي كه براي قسم معين كرده عاجز شود ، يا برايش

مشقت داشته باشد ، قسم أو از وقتي كه عاجز شده به هم مىخورد .

( 2123 ) اگر پدر ، فرزند را از قسم خوردن نهى كند ويا شوهر ، همسرش را از

قسم خوردن نهى نمايد ، قسم آنان صحيح نيست ، بلكه اگر پسر بدون اذن پدر ، وزن

بدون اذن شوهر قسم بخورد ، قسم آنان نيز منعقد نخواهد شد .

( 2124 ) اگر انسان قسم بخورد كه كار واجب يا مستحبى را انجام دهد ، ويا

معصيت يا مكروهى را ترك كند ، بايد به مفاد قسم عمل كند ومخالفت آن كفاره

دارد .

( 2125 ) تخلف از قسم در صورت اضطرار يا فراموشى كفاره ندارد .

( 2126 ) اگر انسان بدون اين كه تصميم قلبي بر انجام يا ترك كارى داشته باشد

قسم بخورد ، مثلا در مكالمات روزمره بگويد : به خدا چنين شد يا چنين نشد ، اين

گونه قسم موجب كفاره نيست ولى اگر راست باشد مكروه است ، واگر دروغ باشد

گناه است .

( 2127 ) اگر براي از بين بردن حق مسلمانى قسم بخورد حرام است ، واگر براي

اين كه خودش يا مسلمان ديگرى را از شر ظالمي ، نجات دهد قسم دروغ بخورد

اشكالى ندارد ، بلكه گاهى واجب مىشود .