توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤١

زمين

زمين

نجس مىماند ، وبراي پاك شدن آنجا بايد گودالى حفر كنند ، كه آب در آن جمع

شود ، بعد آب را بيرون بياورند وگودال را با خاك پاك پر كنند .

( 182 ) اگر ظاهر سنگ نمك ومانند آن نجس شود ، با آب كمتر از كر هم پاك

مىشود .

( 183 ) اگر از شكر آب شده نجس ، قند بسازند ودر آب كر يا جارى بگذارند

پاك نمىشود

زمين

( 184 ) زمين با پنج شرط ، كف پا وته كفش نجس را پاك مىكند :

أول : آن كه زمين بنا بر أحوط از عين نجاست وآنچه در حكم نجاست است پاك

باشد ، بنا بر اين زمينى كه آلوده به بول شده وهنوز تطهير نشده ، پاك كننده نيست ،

هر چند خشك شده باشد .

دوم : آن كه زمين خشك باشد ورطوبتى كه سرايت به جاى ديگر كند نداشته

باشد بنا بر أحوط .

سوم : آن كه اگر عين نجس مثل خون وبول ، يا متنجس مثل گلى كه نجس شده

در كف پا وته كفش باشد ، به واسطه راه رفتن يا ماليدن پا به زمين يا به هر سبب

ديگرى بر طرف شود .

چهارم : آن كه زمين بايد خاك يا سنگ يا آجر فرش ومانند اينها باشد ، پس با راه

رفتن روى فرش وحصير وسبزه ، كف پا وته كفش نجس پاك نمىشود .

پنجم : آن كه كف پا وته كفش به واسطه راه رفتن نجس شده باشد ، پس اگر به

واسطه غير راه رفتن نجس شده باشد ، بنا بر اظهر به واسطه راه رفتن پاك نمىشود .

( 185 ) پاك شدن كف پا وته كفش نجس ، به واسطه راه رفتن روى آسفالت

وروى زمينى كه با چوب فرش شده يا هر چيزى كه به آن زمين نگويند ، محل اشكال

است ، واظهر بقاء نجاست است .

( 186 ) بعد از بر طرف شدن عين نجاست ، بنا بر اظهر تماس كف پا وته كفش