توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٨

وديعه ( امانت )

وديعه ( امانت )

وديعه ( امانت )

اگر انسان مال خود را به كسى بدهد وبگويد نزد تو امانت باشد ، وأو هم قبول

كند ، يا بدون اين كه حرفى بزنند صاحب مال بفهماند كه مال را براي نگهدارى به أو

مىدهد وأو هم به قصد نگهدارى كردن بگيرد ، بايد به احكام وديعه وامانت دارى

كه بعدا گفته مىشود عمل نمايد .

( 1835 ) امانت دار وامانت گذار ، بايد هر دو بالغ وعاقل باشند ، پس اگر مالي را

پيش بچه يا ديوانه امانت بگذارند ، يا ديوانه وبچه مالي را پيش كسى امانت

بگذارند ، صحيح نيست .

( 1836 ) اگر كسى را در قبول ونگهدارى امانت مجبور كنند حكم امانت بر أو

مترتب نمىشود ، مگر اين كه بعد از بر طرف شدن اجبار ، به آن راضى شود

( 1837 ) اگر از بچه يا ديوانه چيزى را به طور امانت قبول كند ، بايد آن را به

صاحبش بدهد واگر آن چيز ، مال خود بچه يا ديوانه است ، بايد به ولى أو برساند

وچنانچه مال تلف شود ، بايد عوض آن را بدهد ، ولى اگر براي اين كه مال از بين نرود

آن را از بچه گرفته ، چنانچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده باشد ، ضامن نيست .

( 1838 ) اگر انسان به صاحب مال بفهماند كه براي نگهدارى مال أو حاضر

نيست ، چنانچه أو مال را بگذارد وبرود ، واين شخص هم مال را بر ندارد وآن مال

تلف شود ، كسى كه امانت را قبول نكرده ضامن نيست ، ولى احتياط مستحب آن

است كه اگر ممكن باشد آن را نگهدارى نمايد .

( 1839 ) امانت گذار هر وقت بخواهد مىتواند امانت را پس بگيرد وهم چنين

امانتدار ، هر وقت بخواهد مىتواند امانت را به صاحبش برگرداند ، واگر مالك