توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٨

صلح

صلح

صلح

صلح آن است كه انسان با ديگرى توافق كند كه مقدارى از مال يا منفعت مال

خود را ملك أو كند ، يا از طلب يا حق خود بگذرد كه أو هم در عوض ، مقدارى از

مال يا منفعت مال خود را به أو واگذار نمايد يا از طلب يا حقي كه دارد بگذرد .

( 1712 ) بنا بر اظهر ، صلح عقد مستقلى است ودر احكام وشرايط ، تابع ساير

عقود نيست ، وفرقى نمىكند كه صلح بعد از نزاع انجام گيرد ويا أصلا نزاعي در بين

نباشد ، بنا بر اظهر ، ولى لازم است در عقد صلح حرامى را حلال ويا حلالى را حرام

نكنند ، كه در اين صورت صلح ، صحيح ونافذ نيست .

( 1713 ) دو نفر كه چيزى را با يكديگر صلح مىكنند ، بايد بالغ وعاقل باشند

وكسى آنها را مجبور نكرده باشد وقصد صلح داشته باشند وحاكم شرع هم آنان را از

تصرف در اموالشان جلوگيرى نكرده باشد .

( 1714 ) لازم نيست صيغه صلح به عربى خوانده شود ، بلكه با هر لفظ يا فعلى

كه بفهماند با هم صلح وسازش كرده اند صحيح است

( 1715 ) اگر كسى بخواهد طلب يا حق خود را با ديگرى صلح كند در صورتي

صحيح است كه أو قبول نمايد .

( 1716 ) اگر انسان مقدار بدهى خود را بداند وطلبكار أو نداند ، چنانچه طلبكار

طلب خود را به كمتر از مقدارى كه هست صلح كند ، مثلا پنجاه تومان طلبكار باشد

وطلب خود را به ده تومان صلح نمايد ، زيادى براي بدهكار حلال نيست ، مگر آن

كه مقدار بدهى خود را به أو بگويد وأو را راضى كند ، يا طورى باشد كه اگر مقدار

طلب خود را مىدانست ، باز هم به آن مقدار صلح مىكرد .