توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣١٤

امر به معروف ونهى از منكر

( 1609 ) جايز است أطفال را براي تمرين وعادت دادن به ترك معصيت ويا

انجام دادن واجبات ، تأديب كرد ، خصوصا در مراحل آخر كه به انجام واجب وترك

معصيت نزديكتر است ، كه اگر تأديب نشوند ، در بعضي از موارد منجر به ترك

واجبات وانجام معاصي از طرف آنها مىشود .

( 1610 ) امر به معروف ونهى از منكر مراتبى دارد :

أول : انكار قلبي مىباشد ، دوم : اظهار كردن به زبان ، سوم : متألم كردن معصيت

كار به قدرى از زدن ، كه تفصيل مراتب در مسأله بعد خواهد آمد .

بنا بر اين اگر انسان بدون گفتن ، به هر وسيله ديگر ناراحتى قلبي خود را به معصيتكار

نشان دهد واين كار موجب ترك معصيت شود ، لازم نيست با زبان امر به معروف

ويا نهى از منكر بنمايد ، البتة در صورتي كه هيچ گونه اشكال شرعي ديگرى در اين كار

نباشد ، واگر چاره اى در اين كار بجز اظهار زبانى نيست ، باز بايد درجات خفيف تر را

در انجام اين كار ملاحظه نمايد .

( 1611 ) اگر انسان بداند در صورتي كه بخواهد جلوگيرى از معصيتي بنمايد

منجر به ايجاد جرح ويا قتل خواهد شد ، بنا بر اظهر بدون اجازه امام معصوم ( عليه السلام ) يا

كسى كه از طرف آن حضرت مستقيما نايب مخصوص است ، نبايد اين كار را بكند .

وآيا با اجازه مجتهد جامع الشرايط مىتواند اين كار را انجام دهد ؟ مورد تأمل

است ، ولى اگر نمىداند كه اين كار منجر به مجروح كردن ويا قتل مىشود ولى

احتمال اين را مىدهد ، بنا بر احتياط واجب بايد مستقيما از طرف امام معصوم ( عليه السلام )

ويا نايب مخصوص آن حضرت ويا از طرف مجتهد جامع الشرايط اجازه داشته

باشد .