توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣١٣

امر به معروف ونهى از منكر

امر به معروف ونهى از منكر

امر به معروف ونهى از منكر

اگر كسى واجبي را انجام نمىدهد ويا معصيتي را بجا مىآورد ، در صورت تحقق

شرايط ذيل ، بر ديگران واجب است أو را امر به معروف ونهى از منكر بنمايند ، واگر

مستحبى را ترك ويا مكروهى را بجا مىآورد ، امر به معروف ونهى از منكر مستحب

است ، واگر يك نفر به اين وظيفة قيام كند ، بنابر اظهر از ديگران ساقط مىشود .

( 1608 ) امر به معروف ونهى از منكر با وجود شرايط ذيل واجب مىشود :

أول : علم ، پس كسى كه عالم به حكم شرعي نيست ، نمىتواند امر به معروف ويا

نهى از منكر بنمايد ، بنابر اين در ابتدأ لازم است شخص آمر ويا ناهى خودش از

احكام شرعي اطلاع كافى داشته باشد .

دوم : احتمال تأثير ، پس در صورتي كه انسان مىداند سخن أو تأثيرى در ديگرى

ندارد ، بر أو لازم نيست امر به معروف ويا نهى از منكر بنمايد ، اما جواز بلكه

رجحان آن در صورت عدم خوف ضرر ، خالى از وجه نيست .

سوم : اصرار بر ترك واجب ويا انجام دادن معصيت ، پس در صورتي كه انسان بداند

شخصي از معصيتي كه انجام داده توبه كرده است ويا نشانه هايى بر پشيمانى أو

دلالت كند ، امر به معروف ويا نهى از منكر واجب نيست .

چهارم : عدم مفسده ، پس اگر كسى به خاطر امر به معروف ويا نهى از منكر ترس از

وقوع مفسده اى دارد ، وآن مفسده عبارت از ضرر جانى يا آبرويى ويا مالي قابل

اعتنايى است ، اين كار بر أو واجب نيست .

بنا بر اين با وجود اين شرايط ، امر به معروف ونهى از منكر واجب مىشود ، ودر امر

به معروف ونهى از منكر عدالت شرط نيست .