توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٦

كساني كه روزه بر آنها واجب نيست

كساني كه روزه بر آنها واجب نيست

كساني كه روزه بر آنها واجب نيست

( 1361 ) اگر كسى مريض باشد به طورى كه بداند يا گمان كند روزه گرفتن براي أو

ضرر دارد ، نبايد روزه بگيرد ، واگر روزه بگيرد روزه اش صحيح نيست ، ودر صورت

خوف ضرر در صورتي كه خوف أو عقلايى باشد ، مىتواند روزه اش را افطار كند .

( 1362 ) كسى كه به علت پيرى نمىتواند روزه بگيرد يا براي أو مشقت دارد ،

روزه بر أو واجب نيست ، وچنانچه تا رمضان بعد بتواند روزه بگيرد ، أقوى وجوب

قضا است ، ودر صورتي كه نتواند تا رمضان بعد روزه را قضا كند ، واجب است براي

هر روز ، يك مد طعام - كه تقريبا ده سير است - از گندم يا جو ومانند اينها صدقه

دهد ، وهم چنين كسى كه توانايى قضاى روزه را داشته ولى به سبب ندانستن حكم ،

قضاى آن را تا رمضان بعد تأخير انداخته ، بايد علاوة بر قضاى روزه به مقدارى كه

گفته شد كفاره بدهد .

( 1363 ) بر پسر يا دخترى كه تازه بالغ شده اند وقدرت بر روزه گرفتن ندارند ،

روزه واجب نيست وكفاره هم ندارد ، ولى قضاء دارد .

( 1364 ) اگر انسان مرضى دارد كه زياد تشنه مىشود ونمى تواند تشنگى را

تحمل كند ، يا براي أو مشقت دارد ، روزه بر أو واجب نيست ، ولى اگر تا رمضان بعد

بتواند روزه بگيرد واجب است قضاى آن را بگيرد ، ودر صورت عدم توانايى

واجب است براي هر روز يك مد طعام از گندم وجو ومانند اينها صدقه دهد .

( 1365 ) زنى كه زاييدن أو نزديك است وروزه براي حملش يا خودش ضرر

دارد ، واجب است افطار نمايد وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ودر هر دو

صورت روزه هايى را كه نگرفته ، بعدا بايد قضا نمايد .

( 1366 ) زنى كه بچه شير مىدهد وشير أو كم است ، چه مادر بچه باشد يا دايه

أو ، چه با اجرت شير بدهد يا بي اجرت ، اگر روزه براي خودش يا بچه اى كه شير

مىدهد ضرر داد ، واجب است افطار كند وبراي هر روز يك مد طعام به فقير بدهد ،

ودر هر دو صورت روزه هايى را كه نگرفته بعد از بر طرف شدن عذر ، بايد قضا