توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٦١

كفاره روزه

( 1332 ) اگر به چيز حرامى روزه خود را باطل كند ، چه آن ذاتا حرام باشد مثل

شراب وزنا ، يا به جهتي حرام شده باشد ، مثل نزديكى با همسر در حال حيض ،

بنابر احتياط كفاره جمع بر أو واجب مىشود ، يعنى بايد يك بنده آزاد كند ودو ماه

روزه بگيرد وشصت فقير را سير كند يا به هر كدام آنها يك مد گندم يا جو يا نان

ومانند اينها بدهد ، وچنانچه هر سه برايش ممكن نباشد ، هر كدام كه ممكن است

بايد انجام دهد .

( 1333 ) اگر نذر كند كه روز معينى را روزه بگيرد ، چنانچه در آن روز عمدا روزه

خود را باطل كند ، بايد يك بنده آزاد نمايد يا دو ماه پى در پى روزه بگيرد يا به

شصت فقير طعام دهد ، ولى اگر نذر أو مطلق باشد وروزى را براي آن روزه بگيرد ،

مانند روزه مستحبى مىتواند در آن روز چه پيش از ظهر وچه بعد از ظهر افطار كند

ودر روز ديگرى براي اداى نذرش روزه بگيرد .

( 1334 ) كسى كه قضاى روزه ماه رمضان گرفته است ، در صورت وسعت وقت

پيش از ظهر مىتواند افطار كند وآن قضا را در وقت ديگرى انجام دهد ولى افطار

بعد از ظهر حرام است ، واگر بعد از ظهر افطار كند بايد كفاره بدهد وكفاره أو اطعام

ده فقير ودر صورت عدم توانايى سه روز روزه گرفتن است .

( 1335 ) كسى كه مىتواند وقت را تشخيص دهد ، اگر به گفته كسى كه مى گويد

مغرب شده افطار كند وبعد بفهمد مغرب نبوده است ، قضا وكفاره بر أو واجب

مىشود .

( 1336 ) كسى كه عمدا روزه خود را باطل كرده ، اگر براي فرار از كفاره به سفر

برود ، اگر چه پيش از ظهر ، كفاره از أو ساقط نمى شود .

( 1337 ) اگر يقين كند كه روز أول ماه رمضان است وعمدا روزه خود را باطل

كند ، بعد معلوم شود كه آخر شعبان بوده ، كفاره بر أو واجب نيست .

( 1338 ) اگر انسان شك كند كه آخر رمضان است يا أول شوال ، وعمدا روزه

خود را باطل كند ، بعد معلوم شود كه أول شوال بوده ، كفاره بر أو واجب نيست .

( 1339 ) اگر روزه دار در ماه رمضان با زن خود كه روزه دار است نزديكى كند ،

چنانچه زن را مجبور كرده باشد ، كفاره روزه خودش وروزه زن را بايد بدهد ولى اگر