توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٠

كفاره روزه

كفاره روزه

( 1325 ) اگر روزه دار بتواند از قى كردن خوددارى كند ، چنانچه براي أو ضرر

ومشقت نداشته باشد ، بايد خوددارى نمايد .

( 1326 ) اگر يقين داشته باشد كه به واسطه آروغ زدن ، چيزى از گلو بيرون

مىآيد ، نبايد عمدا آروغ بزند ولى اگر يقين نداشته باشد اشكال ندارد .

( 1327 ) اگر آروغ بزند وبدون اختيار چيزى در گلو يا دهانش بيايد ، بايد آن را

بيرون بريزد واگر بي اختيار فرو رود ، روزه اش صحيح است . ودر صورت فرو بردن

عمدى ، روزه اش باطل ، وقضا وكفاره بر أو واجب مىشود .

( 1328 ) اگر روزه دار با علم وعمد قصد انجام فعلى را بنمايد كه روزه را باطل

مىكند ، روزه اش باطل است ولى كفاره ندارد

" كفاره روزه "

( 1329 ) كسى كه روزه ماه مبارك رمضان بر أو واجب است ، اگر به عمد يا شبه

عمد ، روزه خود را باطل كند ، بايد علاوة بر قضاى آن ، كفاره بدهد مگر در مواردى

كه بعدا گفته خواهد شد .

( 1330 ) كسى كه كفاره روزه رمضان بر أو واجب است ، بايد يك بنده آزاد كند ، يا

به دستوري كه در مسأله بعد گفته مىشود دو ماه روزه بگيرد ، يا شصت فقير را سير

كند يا به هر كدام يك مد - كه تقريبا ده سير است - طعام ، يعنى گندم يا جو ومانند

اينها بدهد ، ودادن پول كافى نيست ، ولى اگر فقير را در خريد وقبول آن وكيل كند

وفقير نيز انجام دهد ، كافى است .

( 1331 ) كسى كه مىخواهد دو ماه روزه كفاره رمضان را بگيرد ، بايد سى ويك

روز آن را پى در پى بگيرد واگر بقيه آن پى در پى نباشد اشكال ندارد ، بنابر اين كسى

كه مىخواهد سى ويك روز پى در پى روزه بگيرد بايد زماني را انتخاب كند كه در

بين اين سى ويك روز ، روزى كه روزه داشتن در آن حرام است ، مثل عيد قربان ،

وجود نداشته باشد ، وهم چنين روزى نباشد كه روزه آن بر أو واجب باشد ، مثل

اين كه نذر كرده باشد يا ماه مبارك رمضان پيش آيد .