توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٦

نماز مسافر

شرط دوم : از أول مسافرت ، قصد هشت فرسخ را داشته باشد ، پس اگر به جايى كه

كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند وبعد از رسيدن به آنجا قصد كند جايى برود

كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از أول قصد هشت فرسخ را نداشته ،

بايد نماز را تمام بخواند ، ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود يا چهار فرسخ

برود وبه وطنش يا به جايى كه مىخواهد ده روز بماند برگردد بايد نماز را شكسته

بخواند .

( 1042 ) كسى كه نمىداند سفرش چند فرسخ است ، مثلا براي پيدا كردن

گمشده اى مسافرت مىكند ونمى داند كه چه مقدار بايد برود تا آن را پيدا كند ، بايد

نماز را تمام بخواند ، ولى در برگشتن ، چنانچه تا وطنش يا جايى كه مىخواهد ده

روز در آنجا بماند ، هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند ، ونيز اگر

در بين رفتن مثلا قصد كند كه چهار فرسخ برود وبرگردد ، چنانچه رفت وبرگشت

هشت فرسخ شود ، بايد نماز را شكسته بخواند .

( 1043 ) مسافر در صورتي بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم داشته باشد

هشت فرسخ برود ، پس كسى كه از شهر بيرون مىرود ومثلا قصدش اين است كه

اگر رفيق پيدا كند ، سفر هشت فرسخى برود چنانچه اطمينان دارد كه رفيق پيدا

مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر اطمينان ندارد بايد تمام بخواند واحتمال

دارد كه مطلق گمان كافى باشد .

( 1044 ) كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است مانند نوكرى كه با آقاى خود

مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را شكسته

بخواند .

( 1045 ) كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان داشته باشد ،

بلكه اگر احتمال نيز بدهد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود

وبر مىگردد ، بايد نماز را تمام بخواند .

( 1046 ) كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر نداند كه آن ديگرى قصد

هشت فرسخ را دارد يا نه ، بنابر أحوط بايد تحقيق كند واگر تحقيق ممكن نيست بايد