توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٩٨

نماز احتياط

( 1003 ) اگر بعد از سلام نماز احتياط شك كند كه يكى از اجزاء يا شرايط آن را

بجا آورده يا نه ، به شك خود اعتنا نكند . واگر سهوا در نماز احتياط كلام بي جا

گفت ، بنا بر اظهر سجده سهو واجب نيست ، اگر چه احتياط در بجا آوردن است .

( 1004 ) حكم گمان در ركعت هاى نماز حكم يقين است ، مثلا اگر در نماز چهار

ركعتي انسان گمان دارد كه نماز را چهار ركعت خوانده ، نبايد نماز احتياط بخواند ،

وهم چنين اگر به افعال نماز گمان پيدا كرد ، مثلا گمان كرد كه حمد خوانده است مثل

اين است كه يقين كرده ولازم نيست بخواند واگر گمان كرد كه نخوانده بايد دو مرتبه

بخواند . چه گمان به چيزى پيدا كند كه موجب صحيح بودن نماز است يا به چيزى

كه نماز را باطل مىكند ، به ركنى از أركان نماز گمان پيدا كند يا به غير ركن ، موقع

شك يا فراموشى گمان حاصل شود يا خود به خود گمان پيدا كند ، در تمام اين

صورت ها ، گمان داشتن مانند يقين است وحكم يقين را دارد ، اگر چه احتياط

مستحب در اين است كه اگر گمان به انجام دادن فعلى پيدا كرد كه ركن نيست ، دو

مرتبه آن را انجام بدهد .

( 1005 ) اگر هم نماز احتياط وهم سجده سهو بر نمازگزار لازم شد بنابر اظهر بايد

نماز احتياط را بر سجده سهو مقدم بدارد ، واگر همراه با نماز احتياط قضاى سجده

يا تشهد هم بر أو واجب شد پس در لزوم تقديم آنها بر نماز احتياط ويا تأخير ، تأمل

است ، ودر هر صورت علاوة بر بجا آوردن آن دو ، أحوط اعاده نماز است .