توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٩٢

شك امام ومأموم

شك امام ومأموم

هم مثلا در نماز صبح وظهر وعصر شك كند .

( 974 ) كثير الشك اگر در بجا آوردن چيزى شك كند ، چنانچه بجا نياوردن آن

نماز را باطل مىكند ، بايد بنا بگذارد كه آن را بجا آورده ، مثلا اگر شك كند كه ركوع

كرده يا نه ، بايد بنا بگذارد كه ركوع كرده است ، ونيز اگر بجا آوردن آن نماز را باطل

مىكند بايد بنا بگذارد كه آن را انجام نداده ، مثلا اگر شك كند كه يك ركوع كرده يا

بيشتر ، چون زياد شدن ركوع نماز را باطل مىكند ، بايد بنا بگذارد كه بيشتر از يك

ركوع نكرده است .

( 975 ) كسى كه در يك چيز نماز زياد شك مىكند ، چنانچه در چيزهاى ديگر

نماز شك كند بايد به دستور آن عمل نمايد ، مثلا كسى كه زياد شك مىكند سجده

كرده يا نه ، اگر در بجا آوردن ركوع شك كند بايد به دستور آن عمل نمايد يعنى اگر

ايستاده است ركوع را بجا آورد واگر به سجده رفته اعتنا نكند .

( 976 ) اگر انسان شك كند كه كثير الشك شده يا نه ، بايد به دستور شك عمل

نمايد . وكثير الشك تا وقتي يقين نكند كه به حال معمولى مردم برگشته بايد به شك

خود اعتنا نكند .

5 - شك امام ومأموم

( 977 ) اگر امام جماعت در شماره ركعتهاى نماز شك كند ، مثلا شك كند كه

سه ركعت خوانده يا چهار ركعت ، چنانچه مأموم يقين يا گمان داشته باشد كه چهار

ركعت خوانده وبه امام بفهماند كه چهار ركعت خوانده است ، امام بايد نماز را تمام

كند وخواندن نماز احتياط لازم نيست . وهم چنين اگر امام يقين يا گمان داشته باشد

كه چند ركعت خوانده است ومأموم در شماره ركعت هاى نماز شك كند ، بايد به

شك خود اعتنا ننمايد .

( 978 ) اگر در نماز جماعت ، هم امام وهم مأموم شك كنند وشك هر كدام با

ديگرى فرق دارد ، هر كدام به وظيفة خود عمل مىكند ، وحكم سهو امام يا مأموم

يا هر دو نيز همين است .