تاريخ الطبرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٤

سخن از قارون بن يصهر بن قاهث

از ابن عمران جونى روايت كرده‌اند كه به موسى ندا آمد كه پس از تو زمين را هرگز مطيع كس نكنم .

از قتاده روايت كرده‌اند كه قارون هر روز به اندازهء يك قامت در زمين فرو شود و همچنان پايين رود و تا رستاخيز به قعر آن نرسد .

و چون عذاب خدا عز و جل به قارون رسيد مؤمنانى كه او را وعظ و اندرز كرده بودند و به معرفت و اطاعت خدا خوانده بودند نعمت خدا را ستايش كردند و آنها كه آرزو كرده بودند چون وى مالدار و مرفه شوند از آرزوى خويش پشيمان شدند و خطاى خويش را بدانستند و خدا عز و جل به حكايت گفتارشان فرمود : « * ( وَيْكَأَنَّ الله يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ من عِبادِه وَيَقْدِرُ لَوْ لا أَنْ من الله عَلَيْنا 28 : 82 ) * [ 1 ] » يعنى : « واى كه گويى خدا روزى هر يك از بندگان خويش را كه خواهد بگشايد يا تنگ كند و اگر خدا بر ما منت ننهاده بود ما نيز به زمين فرو رفته بوديم » .

و منت خداى آن بود كه بليهء قارون و ياران وى را از آرزومندان بگردانيد و گر نه آنها نيز چون قارون و كسانش به زمين فرو رفته بودند .

و خدا عز و جل موسى پيمبر خويش و مؤمنان بنى اسرائيل و يار موسى ، يوشع بن نون را از هول و بليه برهانيد و دشمنان خويش و آنها را كه فرعون و هامان و قارون و كنعانيان بودند بسبب كفر و طغيان و غرورشان به غرق و شمشير و فرو رفتن به زمين عذاب كرد و عبرت كسان شدند و اموال و سپاه و قدرت و شوكتشان در قبال خدا سودشان نداد از آن رو كه آيات خدا را منكر مىشدند و در زمين فساد مىكردند و بندگان خدا را به بندگى خويش مىگرفتند .

پناه به خدا از عملى كه ما را به خشم وى نزديك كند و خوشا اعمالى كه سبب محبت و رحمت وى شود .

ابو ذر از پيمبر صلى الله عليه و سلم روايت كرده كه « نخستين پيمبر بنى اسرائيل

[ 1 ] قصص - 82