تاريخ الطبرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٥
سخن در اينكه در هر يك از شش روز مذكور در كتاب خداى چه چيزها خلق شد
چهارده روز از روزهاى آخرت كه هفت روز يعنى هفت هزار سال دنيا از آغاز خلقت تا ختم آن و خلقت آدم ابو البشر صلوات الله عليه بود و هفت روز ديگر يعنى هفت هزار سال دنيا از هنگام فراغت از خلقت است تا فناى همه مخلوق و رستاخيز كه كارها به جاى اول رود كه به جز ذات قديم خالق نبود ، و جز ذات پاك او نماند .
اگر كسى گويد : دليل اينكه شش روز مدت خلق دنيا شش هزار سال بود و چون روزهاى دنيا نبود چيست
كه خداى عز و جل در كتاب خويش فرمود كه آسمانها و زمين و مخلوق آن را به شش روز آفريد و نگفت كه ششهزار سال بود و روزهاى معمول مخاطبان خداى همان است ه از طلوع فجر آغاز شود و تا غروب خورشيد به سر رود و خطاب خداى با بندگان بر سبيل معروف و معمول باشد . ولى خبر خداى عز و جل را كه فرمود آسمان و زمين و مخلوق را شش روز آفريد به معنى غير معروف برده اى . و نيز فرمان خداى نافذتر از آنست كه پنداريم شش روز مدت خلقت ، شش هزار سال دنيا بوده كه فرمان وى چنانست كه گويد باش و بباشد چنان كه در كتاب خويش فرمود : فرمان ما يكيست چون چشم زدن .
گوئيم : از پيش گفته‌ايم كه در بيشتر مطالب اين كتاب بر آثار و اخبار پيمبر صلى الله عليه و سلم و سلف صالح تكيه داريم نه استنباط عقل و فكر كه همه خبر از گذشته و حوادثى بوده كه درك آن به استنباط عقل نتوان كرد .
اگر گويند : آيا بر صحت اين گفتار خبر و روايت هست ؟
گوييم . هيچيك از پيشوايان دين خلاف آن نگفته‌اند .
اگر گويند : آيا روايتى از آنها در اين باب هست ؟
گوييم . قضيه به نزد دانشوران سلف مشهورتر از آنست كه محتاج به روايت از يكيشان باشد و روايت مشخص به نام بسيارى از آنها هست .
اگر گويند : اين روايتها را براى ما نقل كن .
گوييم : از ابن عباس روايت كرده‌اند كه خداوند عز و جل آسمانها و زمين را